Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Ο Χριστός αφού περιγράφει διάφορα σημάδια που θα σημάνουν πως το τέλος έρχεται και αφού προειδοποιεί τους μαθητές Του και μέσω αυτών, εμάς, να μην πλανηθούμε από διάφορους ψευτομεσσίες, λέει και την φράση στην οποία θα σταθούμε σήμερα.
Λέει ο Κύριος ” ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται”. Δηλαδή “Εκείνος όμως, ο οποίος κατά το διάστημα των δοκιμασιών αυτών θα δείξει μέχρι τέλους υπομονή, αυτός θα σωθεί”. Η παραπάνω φράση κρύβει παραπάνω σημασίες από την πιο προφανή που αφορά εκείνες τις ταραγμένες μέρες που θα έρθουν. Πρώτα, η υπομονή δε σημαίνει μόνο μια παθητική αποδοχή των γεγονότων. Η υπομονή σημαίνει αντοχή, επιμονή και ανυποχώρητη στάση.
Ο υπομονετικός άνθρωπος είναι πολύ δύσκολο να νικηθεί. Δεν παρασύρεται από τον ενθουσιασμό, δεν απογοητεύεται, σπάνια κάνει βεβιασμένα λάθη. Ο υπομονετικός άνθρωπος είναι μεθοδικός, είναι προσεκτικός, είναι δυσκολοκατάβλητος. Όλα αυτά είναι στοιχεία της υπομονής. Δε μιλάμε δηλαδή για μια παθητική, μοιρολατρική στάση, αλλά για μια σταθερή αντιμετώπιση των δοκιμασιών. Οι οποίες δοκιμασίες δεν αφορούν μονάχα τις μέρες εκείνες που δεν ξέρουμε πότε θα έρθουν. Αφορούν και τις μέρες τις σημερινές. Αφορούν τις δοκιμασίες που περνά ο καθένας από εμάς στη καθημερινότητά του.
Αφορούν τις δύσκολες καταστάσεις στη δουλειά μας, στη γειτονιά μας, στην ίδια την οικογένειά μας. Στις δύσκολες αυτές στιγμές η υπομονή προφυλάσσει από εκρήξεις που θα κάνουν τα πράγματα χειρότερα, από απελπισία που θα μας δημιουργήσει ψυχολογικά προβλήματα αλλά και από βεβιασμένες αποφάσεις που θα φέρουν αποτελέσματα ακόμα χειρότερα από τις άσχημες καταστάσεις που μπορεί να περνάμε. Η υπομονή είναι μία εκ των μεγαλύτερων αρετών.
Δεν είναι παθητικότητα αλλά είναι ανθεκτικότητα. Δεν είναι υποχώρηση αλλά είναι αταλάντευτη στάση. Δεν είναι δειλία αλλά σύνεση. Είναι αυτή η αρετή που θα μας οδηγήσει στη νίκη χωρίς να καταντήσουμε ίδιοι με τους επιτιθέμενους εναντίον μας. Είναι η υπομονή που μας προφυλάσσει τόσο από την απογοήτευση της ήττας όσο και από την έπαρση της νίκης. Είναι η υπομονή που θα μας αποτρέψει από τη χρήση βίας. Ο Χριστός σήμερα, μάλλον και σήμερα, δε μιλάει μόνο στους μαθητές Του.
Δε μιλάει μόνο για κάποιες μελλοντικές μακρινές ημέρες. Μιλάει για όλα αυτά αλλά και για τις δικές μας δυσκολίες, τις δυσκολίες που περνάμε καθημερινά αλλά και για καταστάσεις που ίσως δεν έχουμε αντιμετωπίσει ακόμα. Μας συμβουλεύει, μας προειδοποιεί, μας προετοιμάζει. Ας εξασκηθούμε λοιπόν στην αρετή της υπομονής. Ας γίνουμε ανθεκτικοί και ανεπηρέαστοι από τις συνθήκες. Μια τέτοια εξάσκηση δε θα πάει ποτέ χαμένη.
