Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Δύο κατηγορίες δαιμονισμένων συναντάμε στη σημερινή περικοπή. Στην πρώτη ανήκουν οι δύο δαιμονισμένοι, οι οποίοι ταλαιπωρούνται από τα δαιμόνια και ζουν στα μνήματα μακριά από τους ανθρώπους.
Αυτούς τους θεραπεύει ο Ιησούς, ο οποίος και επιτρέπει στα δαιμόνια να μπουν σε μια αγέλη χοίρων που έβοσκε εκεί κοντά. Οι χοίροι όμως δεν άντεξαν την παρουσία τους μέσα τους – η φύση βλέπετε είναι λιγότερο ανεκτική στη δαιμονική παρουσία από τους ανθρώπους – και όρμηξαν στον γκρεμό και έπεσαν στη λίμνη.
Στη δεύτερη κατηγορία, ανήκουν οι κάτοικοι της πόλης. Οι οποίοι μόλις έμαθαν τι έγινε ζήτησαν από τον Ιησού να φύγει από την περιοχή τους τρομαγμένοι. Βλέπετε την αντίθεση; Οι χοίροι δεν άντεξαν την παρουσία των δαιμόνων, οι Γεργεσηνοί δεν άντεξαν την παρουσία του Ιησού. Γιατί ο δαιμονισμός δεν αφορά αυτά τα εντυπωσιακά που μας δείχνου σε κινηματογραφικές ταινίες ή και – δυστυχώς υπάρχει και αυτό το φαινόμενο στην Εκκλησία μας- τα βίντεο που ανεβάζουν διάφοροι στο διαδίκτυο και που υποτίθεται ότι δείχνουν εξορκισμούς ανθρώπων, οι οποίοι μάλλον άλλης αντιμετώπισης έχουν ανάγκη και όχι εξορκισμού εν είδει θεάματος.
Ο δαιμονισμός έχει να κάνει με το πόσο ανεκτικοί και δεκτικοί είμαστε σε αυτό που οι δαίμονες μας ψιθυρίζουν. Πόσο εύκολα τους ακολουθούμε όταν μας προτρέπουν στην αμαρτία, στην αμετανοησία, στο κακό. Κοιτάξτε τους Γεργεσηνούς. Έβοσκαν χοίρους, που σημαίνει δύο πράγματα. Είτε ήταν ειδωλολάτρες, λάτρευαν ψεύτικους θεούς είτε ήταν Εβραίοι που προτιμούσαν το κέρδος από την τήρηση των εντολών. Στον εβραϊκό νόμο οι χοίροι θεωρούνταν ακάθαρτα ζώα. Και δεν έδιναν δεκάρα για τους δύο ανθρώπους που υπέφεραν λίγο πιο έξω από την πόλη τους.
Μη νομίζουμε λοιπόν πως είναι περισσότερο δαιμονισμένος αυτός που ουρλιάζει ή μιλάει σε γλώσσες αρχαίες ή σκαρφαλώνει σε τοίχους σαν έντομο, για να χρησιμοποιήσω μια κινηματογραφική εικόνα, από έναν άλλον ο οποίος ενώ βλέπει ανθρώπους να κοιμούνται στο δρόμο και αυτός σκέφτεται το κέρδος και την καριέρα του αδιαφορώντας για την δυστυχία των συνανθρώπων του. Και οι δύο τελικά τους δαίμονες ακούν. Αλλά στη πρώτη περίπτωση, είναι πιο πιθανό αυτός που βρίσκεται υπό δαιμονική επήρεια να ζητήσει τη βοήθεια του Χριστού. Ο δεύτερος ούτε καν καταλαβαίνει τη κατάστασή του.
Τελικά, το ζήτημα είναι άλλο. Δεν είναι πόσο μας επηρεάζουν οι δαίμονες με τις προτροπές και τους πειρασμούς τους. Είναι πόσο έτοιμοι είμαστε να ζητήσουμε τη βοήθεια του Χριστού ή αν θα Τον διώξουμε μακριά ώστε το φως Του να μη φανερώνει το σκοτάδι μας.
