Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή έχουμε μία συγκλονιστική εικόνα. Τέσσερις φίλοι θέλουν αν φέρουν τον παράλυτο φίλο τους μπροστά στον Ιησού, ο οποίος δίδασκε σε ένα σπίτι.
Ο κόσμος πολύς, αδύνατον να περάσουν από τη πόρτα. Μα αυτοί θέλουν να βοηθήσουν τον φίλο τους. Και θα το κάνουν, ο κόσμος να χαλάσει. Και βρίσκουν τη λύση! Και τι λύση! Ξηλώνουν τη σκεπή και κατεβάζουν τον φίλο τους με σκοινιά μπροστά στον Χριστό! Και ο Χριστός τον θεραπεύει.
Όχι μόνο σωματικά αλλά ολόκληρο. Θεραπεύει την παράλυση αλλά συγχωρεί και τις αμαρτίες. Η συγχώρηση των αμαρτιών ήταν τόσο σημαντική, τόσο πρωτόγνωρη, που οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι οι οποίοι ήταν μαζεμένοι κι αυτοί στο σπίτι, σχεδόν αγνόησαν τη θεραπεία του σώματος και έμειναν να συζητάνε το κατά πόσο έχει δικαίωμα κάποιος να συγχωρεί αμαρτίες.
Όμως, οι αμαρτίες του παραλύτου είχαν συγχωρεθεί πριν ακόμα φτάσει μπροστά στον Ιησού. Οι αμαρτίες τόσο του παραλύτου, όσο και των φίλων του, θα τολμούσαμε να πούμε συγχωρέθηκαν από την ώρα που άρχισαν να ξηλώνουν τη σκεπή. Την ώρα που τέσσερις άνθρωποι, αποφάσισαν όλοι μαζί να κάνουν κάτι παράτολμο -χαλάσανε τη σκεπή του σπιτιού κάποιου αγνώστου ανθρώπου, μη το ξεχνάμε- κάτι δραστικό και ουσιαστικό για να βοηθήσουν τον φίλο τους που υπέφερε, οι αμαρτίες τους είχαν ήδη συγχωρεθεί. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ήδη γίνει χριστιανοί.
Γιατί αυτό είναι να είσαι Χριστιανός. Δεν είναι οι αφ’ υψηλού αναλύσεις με τη συνοδεία ποτού, φαγητού και επιδορπίου. Δεν είναι η θεωρητική ενασχόληση με τα προβλήματα των άλλων. Δεν είναι τα ανέξοδα κηρύγματα, οι υψηλές φιλοσοφίες και βαθιά ανάλυση δογματικών και θεολογικών εννοιών. Ο Χριστιανός δεν κοιτάει από μακριά. Ο Χριστιανός είναι πολεμιστής. Μπαίνει στη φωτιά και δεν κάνει βήμα πίσω. Όπου υποφέρουν άνθρωποι είναι εκεί, μαζί τους. Όσο μπορεί. Με όποιες δυνάμεις διαθέτει. Απαλύνει τον πόνο, προσφέρει βοήθεια, εναντιώνεται στη πηγή της κακοδαιμονίας.
Αγκαλιάζει, κουβαλά, φωνάζει. Δεν στέκει μακριά και ασφαλής. Αν θέλουμε να βρούμε την ουσία αυτού του σημερινού αναγνώσματος, είναι μπροστά μας. Πολύ φανερή. Τόσο φανερή που συχνά την προσπερνάμε. Δεν είναι η θαυματουργική θεραπεία. Δεν είναι η μοχθηρία των Φαρισαίων, δεν είναι η καν η συγχώρεση των αμαρτιών. Η ουσία, το επίκεντρο, είναι το ξήλωμα της στέγης και το κατέβασμα του παραλύτου. Θέλουμε να είμαστε χριστιανοί πραγματικοί;
Θέλουμε να είμαστε φίλοι του Ιησού; Ας ξεκινήσουμε να ξηλώνουμε στέγες. Ας αρχίσουμε να κουβαλάμε φίλους. Και τότε θα δούμε τις αμαρτίες μας να συγχωρούνται και τον Χριστό να στέκει δίπλα μας.
