Παρά τα τεράστια άλματα της επιστήμης, που μας επιτρέπουν να τρέχουμε πιο γρήγορα, να ζούμε περισσότερο και να γινόμαστε εξυπνότεροι, το ανθρώπινο σώμα εξακολουθεί να υπακούει σε απαράβατους νόμους της φύσης.
Από την πίεση των οστών και των οργάνων, έως την ικανότητα του εγκεφάλου να διαχειρίζεται πληροφορίες, η ανθρώπινη πρόοδος προσκρούει τελικά σε βιολογικά και φυσικά όρια.
Ο ψηλότερος άνθρωπος στην ιστορία, ο Ρόμπερτ Γουάντλοου, έφτασε τα 2,72 μέτρα εξαιτίας μιας σπάνιας διαταραχής της υπόφυσης. Παρότι το μέσο ύψος αυξάνεται λόγω καλύτερης διατροφής, ειδικοί όπως ο μηχανικός Τόμας Σαμαράς εκτιμούν ότι το μέγιστο λειτουργικό ύψος για έναν άνθρωπο δεν ξεπερνά τα 2,10 μέτρα. Από εκεί και πέρα, το σώμα αρχίζει να επιβαρύνεται επικίνδυνα – η κυκλοφορία του αίματος, τα οστά και η κίνηση δοκιμάζονται στα άκρα.
Παρότι ένας μεμονωμένος νευρώνας θα μπορούσε να αποθηκεύει μόνο λίγα δεδομένα, ο ανθρώπινος εγκέφαλος –με τους περίπου 100 δισεκατομμύρια νευρώνες του και τις χιλιάδες συνάψεις τους– εκτιμάται ότι διαθέτει χωρητικότητα που αγγίζει το ένα εκατομμύριο gigabytes. Το πρόβλημα δεν είναι η αποθήκευση, αλλά η πρόσβαση και η ανάκληση των πληροφοριών – εκεί έγκειται και το όριο της απόδοσης της ανθρώπινης μνήμης.
Ο υψηλότερος καταγεγραμμένος δείκτης νοημοσύνης φτάνει τους 198 βαθμούς, με κάτοχό του τον Αμπντεσέλαμ Τζελούλ. Πάντως, όπως τονίζουν επιστήμονες όπως ο Σάιμον Λάφλιν από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, το ανθρώπινο μυαλό έχει ήδη φτάσει στα ανώτερα όρια επεξεργαστικής του ικανότητας. Ένα μεγαλύτερο ή ταχύτερο μυαλό θα είχε αυξημένες ενεργειακές απαιτήσεις και μειωμένη απόδοση.
Το 1964, ένας 17χρονος μαθητής από το Σαν Ντιέγκο, ο Ράντι Γκάρντνερ, έσπασε κάθε ρεκόρ μένοντας ξύπνιος επί 11 συνεχόμενες ημέρες. Παρά το ότι παρέμεινε σε καλή φυσική κατάσταση, εμφάνισε έντονη κόπωση και μεταβολές στη διάθεση. Έκτοτε, έχει αποδειχθεί πως η μακροχρόνια στέρηση ύπνου μπορεί να προκαλέσει σοβαρές βλάβες, ακόμα και θάνατο, όπως στην περίπτωση της σπάνιας θανατηφόρας οικογενειακής αϋπνίας.
