Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά τα ονόματα χωρών και ηπείρων, θα βρει μια κλωστή που οδηγεί συχνά πίσω στην ελληνική γλώσσα και μυθολογία.
Δεν είναι λίγοι οι μελετητές που υποστηρίζουν ότι ακόμη και ονόματα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα έχουν τις ρίζες τους σε αρχαιοελληνικές λέξεις, θεότητες και ήρωες.
Πάρτε για παράδειγμα την Αμερική. Ο Αμέρικο Βεσπούτσι, ο εξερευνητής που έδωσε το όνομά του στην ήπειρο, ήταν βαφτισμένος Όμηρος – προς τιμήν του μεγάλου επικού ποιητή. Τον φώναζαν Ομέρικο, και με το πέρασμα του χρόνου το όνομα παραποιήθηκε σε Αμέρικο. Η Γερμανία, πάλι, οι ίδιοι οι κάτοικοί της την αποκαλούν Deutschland. Το πρώτο συνθετικό ανάγεται στο Deus, τον Δία, ενώ το δεύτερο, το «land», προέρχεται από την αρχαία λέξη «λας» που σημαίνει πέτρα, από εκεί βγαίνει και το λατομείο. Έτσι, η Γερμανία δεν είναι παρά η χώρα του Δία.
Η Ιταλία οφείλει την ονομασία της στη γεωγραφία της: είναι η χώρα που μπαίνει ορμητικά «εις άλω», δηλαδή μέσα στη θάλασσα της Μεσογείου. Η Ισπανία, που οι ντόπιοι αποκαλούν España, ήταν αφιερωμένη στον θεό των δασών Πάνα – «εις τον Πάνα» – αφού τα πυκνά δάση της οφείλονταν στις πολλές βροχές. Εκεί έδρασε και πέθανε ένας από τους δύο στρατηγούς του Διονύσου, ο Πάνας, και οι άνθρωποι έλεγαν «πάμε εις Πανίαν γη». Ο άλλος στρατηγός, ο Λούσος, άφησε την τελευταία του πνοή λίγο πιο δυτικά, δίνοντας το όνομά του στην αρχαία Λουσιτανία – τη σημερινή Πορτογαλία.
Ακόμη και η Αίγυπτος φαίνεται να συνδέεται με την ελληνική γλώσσα: βρίσκεται «υπτίως του Αιγαίου», και η Διώρυγα του Σουέζ, αν διαβαστεί ανάποδα όπως γράφουν οι Άραβες από τα δεξιά προς τα αριστερά, αποκαλύπτει το όνομα του Δία. Η Ινδία πήρε το όνομά της από τον Ιν, τον μοναδικό αναγνωρισμένο γιο του Δία – «ο Ιν του Δία» – ενώ η κινεζική επαρχία Yunnan δεν είναι άλλη από την Ιωνία. Λίγο ανατολικότερα, η Ιαπωνία αποκαλύπτεται ως «η Άπω Ιωνία».
Η Ασία ολόκληρη οφείλει το όνομά της στον Άσιο, τον αδελφό της Εκάβης που σκοτώθηκε στην Τροία από τον Αίαντα τον Τελαμώνιο. Η Ευρώπη βαφτίστηκε από την μεγαλομάτα κόρη του Αγήνορα και της Τηλεφάεσσας, εγγονής του Ποσειδώνα – μια πριγκίπισσα της Φοινίκης που το όνομά της πιθανώς σήμαινε «ανοιχτομάτα» ή συνδέεται με την ακκαδική λέξη για τη δύση. Από τη Δανία των Δαναών και τη Γαλλία του Γαλάτη, γιου του Ηρακλή, μέχρι τις Φιλιππίνες, την Ιρλανδία που παραπέμπει στην Ίριδα και την κατάληξη «-στάν» που ανάγεται στο ρήμα «ίστημι», ο ιστός της ελληνικής γλώσσας απλώνεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ο Κικέρων το είχε πει καθαρά: «Totum graecorum est», τα πάντα ανήκουν στους Έλληνες. Και όπως συμπλήρωνε ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο κόσμος είναι η διαστελλόμενη Ελλάδα, η Ελλάδα ο συστελλόμενος κόσμος.
