Την προηγούμενη Κυριακή είχα την τύχη να ζήσω κάτι απλό αλλά αληθινά μαγικό. Μετά από ένα σύντομο ταξίδι στην Ελλάδα, επέστρεψα στο Ντίσελντορφ το μεσημέρι της Κυριακής. Και αντί να αφήσω την κούραση της ημέρας να με καθηλώσει, η παρέα είχε άλλα σχέδια.
Μια μεγάλη, αγαπημένη παρέα, άνθρωποι με τους οποίους μπορώ να γελάσω, να συζητήσω, να θυμηθώ, βρεθήκαμε σε μια υπέροχη πλευρά της πόλης. Εκεί, αφεθήκαμε σε κάτι που έμοιαζε με θαύμα: επιστρέψαμε στην παιδική μας ηλικία. Παίξαμε «μήλα» και «ψείρες», τρέξαμε, γελάσαμε με την ψυχή μας, ξεχάσαμε για λίγο τα προβλήματα και τις σκοτούρες της καθημερινότητας. Για λίγες ώρες, ξαναγίναμε παιδιά.
Η εικόνα μας, μια παρέα περίπου 10 ενήλικων ανθρώπων να παίζει παιδικά παιχνίδια, δεν πέρασε απαρατήρητη. Ο κόσμος που περνούσε κοντοστεκόταν, χαμογελούσε, μας μιλούσε, μας πείραζε. Μοιραστήκαμε μαζί τους χαρά, νοσταλγία, μια αίσθηση ότι κάτι πολύτιμο αναβιώνει, όχι απλώς παιχνίδια, αλλά μνήμες, συναισθήματα, ξεγνοιασιά.
Και καθώς ο ήλιος έγερνε, (παρότι είχε αρκετή συννεφιά) η μέρα έκλεισε όμορφα, όπως άρχισε: στην απέναντι πλευρά της λίμνης, με ποτά, καφέδες, συζητήσεις και γιατί όχι, ένα ποτήρι λευκό κρασί για τους ταξιδεμένους της ημέρας (χαχαχα).
Θέλω να μοιραστώ αυτή την εμπειρία για έναν απλό λόγο: γιατί μέσα στον κυκλώνα της καθημερινότητας ξεχνάμε τις μικρές, αληθινές χαρές. Ξεχνάμε πώς είναι να γελάς χωρίς λόγο, να τρέχεις χωρίς σκοπό, να ζεις έστω και για λίγο χωρίς ρολόι και πολύ περισσότερο, χωρίς κινητό τηλέφωνο. Κι όμως, αυτές οι στιγμές είναι εκεί, περιμένουν να τις ξαναβρούμε.
Σήμερα, σας προτρέπω: Θυμηθείτε τα παιδικά σας παιχνίδια. Βρείτε την αφορμή, βρείτε την παρέα και όσο είναι εφικτό, κάντε τις αναμνήσεις… πράξεις. Γυμνάστε σώμα και ψυχή. Επιστρέψτε στην αθωότητα, στο αυθόρμητο, στο αληθινό.
Γιατί όσο μεγαλώνουμε, τόσο πιο πολύ χρειαζόμαστε την παιδική μας ηλικία.
Και εσείς; φίλες/φίλοι αναγνώστες, ποιο παιδικό παιχνίδι θα θέλατε να ξαναπαίξετε;
