Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Όσο για μένα ο δρόμος μου δεν σταματά εδώ. Απλά κάνω μια στάση ν αποχαιρετήσω ό, τι είναι πλέον πίσω μου.
Κοιτώ το απέραντο κενό μπροστά μου με τα πολύχρωμα φωτάκια που μου στέλνουν ένα άγνωστο αλλά θερμό καλωσόρισμα. Η αλήθεια είναι πως διστάζω να προχωρήσω και κάπως νιώθω χαμένη σ όλο αυτό, όμως είναι κάτι που είχα αποφασίσει. Το λόγια μου δεν παίρνω πίσω, γιατί πιστεύω ο, τι ο κόσμος αξιολογείται με τις πράξεις του.
Οι αποσκευές μου είναι ελαφρές και πολύ περισσότερο, η συνείδηση μου είναι καθαρή… δεν έχει ενοχές που να τη βαραίνει. Έχει πέσει βράδυ και ο καιρός φαίνεται χλωμός σαν να ‘ ναι έτοιμος να κλάψει όπως ένα μικρό ορφανό που ψάχνει άσκοπα και άδικα να βρει τη μαμά του. Παρ’ όλα αυτά θα στρέψω την προσοχή μου προς τη ξαστεριά που θα με περιμένει αύριο με χαρά και ανυπομονησία στο σταθμό, σαν ξημερώσει η καινουργια μέρα… η καινουργια μου οδοιπορία… η περιπέτεια.
Αρχίζει να κάνει κρύο, και νιώθω μερικές σταγόνες να πέφτουν επάνω μου από το παρελθόν. Πρέπει να περάσω απέναντι όσο οι λαμπεροί καλωσοριστές με γνέφουν.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
