Χάδι

Τὸ χέρι νοσταλγοῦ σὰν ἀναδεύει
τῆς μνημοσύνης τὸ χρονοπιθάρι,
ἀντλεῖ ἀπ’ τὴ σοδειά της κεχριμπάρι,
μὲ τὴν εὐδαιμονία παζαρεύει.

Προσφιλὴς μνήμη, κῦμα παυσίλυπο,
ἐκτόνωση ἀρνητικοῦ φορτίου,
κλαυσίγελως πρώην ἔντιμου βίου,
ψυχῆς βαλαντωμένης ἑλιξήριο.

Ἂν δὲν ξυπνήσει ἡ ἄδολη ψυχή,
ἀπὸ τῆς λησμονιᾶς τή λήθη,
τὸ μέλλον μας δέν θἄχει τύχη.

Δίχως μιᾶς παιδικῆς μνήμης τὸ χάδι,
νὰ θωπεύει ὄνειρα γυαλιὰ καρφιά
μὲς στῆς ἀλαζονείας μας τὸν Ἅδη.