Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Μια νύχτα, που η καρδιά θα χτυπάει σαν να΄ σαι μαθητούδι, γιατί μόλις αποφάσισες να δωρίσεις την αθωότητα σου, γιατί κάθε χτύπος της μου ψιθυρίζει πως το μόνο που θέλεις είναι να με φιλήσεις, αν δεν το κάνεις θα τρελαθείς, αν διστάσεις θα χαθείς.
Χωρίς να το βάλουμε στα πόδια, χωρίς να παραδοθούμε, με μια βαλίτσα φιλιά και έναν πόθο – τ΄ όνειρο να διαρκέσει όσο αυτή η νύχτα – που θα μας αγκαλιάζει τρυφερά μέχρι το άδικο ξημέρωμα.
Όλα θα τα ζήσουμε, θα γίνουμε οι εραστές της μιας νύχτας, της αιώνιας ηδονής. Δοσμένοι στη λαχτάρα να βιώσουμε το απόλυτο, ταμένοι στην τρέλα αυτής της παράλογης αλήθειας.
Πως ν΄ αμφισβητήσεις την ίδια σου την ανάσα, το τρέμουλο της ψυχής που διψάει να δοθεί, που τρέμει μην προδοθεί… πες μου… πως;
Άγνωστοι περιπατητές στην πιο άγρια κοιλάδα του έρωτα, ξυπόλητοι, γυμνοί από προκαταλήψεις και ταμπού. Δυο ονειροβάτες που αποφάσισαν να σκαρφαλώσουν στο πιο ψηλό βουνό, στο πιο επικίνδυνο Σ΄αγαπώ…
Όχι, δεν είναι Γολγοθάς, είναι η πίστη και το πείσμα πως μαζί θα ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο που φυτεύτηκε στο διάβα μας, κάθε ύαινα που παραμονεύει στα κρυφά, για να μας δαγκώσει.
Κυνηγοί και κυνηγημένοι σ΄ έναν στημένο πόλεμο που τα ‘πρέπει’ ντύθηκαν στρατηγοί αυτής της ζωής, που τα ‘θέλω’ παραδόθηκαν πριν καν ντυθείς εραστής.
Μια νύχτα έρωτα και περιπέτειας, ντυμένοι τυχοδιώκτες που βάλαν στοίχημα ν΄ ανακαλύψουν όλα τα μικρά μυστικά του κορμιού, τα γλυκά ‘ποθώ’ της ψυχής. Μια χούφτα στιγμές που θα γεμίσουν τους πνεύμονες ελευθερία, που θα σκεπάσουν τα κορμιά ελπίδα.
Χίλιες ζωές στριμωγμένες μόνο σε μια νύχτα, που η Πούλια και ο Αυγερινός δήλωσαν σύμμαχοι και αποκοιμήθηκαν βαθιά στην ίδια αγκαλιά, που η Αυγή αποφάσισε να δέσει τα μάτια και ν΄ αποτραβηχτεί σε σκοτεινή φωλιά.
Το φως χαμήλωσε, η λαχτάρα φούντωσε και εγώ σε περιμένω…
Μου έταξες χίλιες ζωές σ΄ένα φιλί
Μου έταξες μόνο μια νύχτα… για να μείνουμε τελικά οι αιώνια ζωντανοί εραστές!
Κάντε εγγραφή στο ενημερωτικό μας δελτίο.
