Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη
Δεν φοβάμαι τους κεραυνούς, ούτε τις βροντές. Αυτά είναι μονάχα η φωνή του ουρανού που φωνάζει δυνατά, για να μας θυμίσει πως ακόμα έχει ψυχή. Οι κεραυνοί είναι αλήθειες που σκίζουν τον ψεύτικο ουρανό , στιγμές που το φως επιμένει να φανεί, έστω και μέσα από την οργή.
Αυτό που πραγματικά φοβάμαι είναι η βροχή. Όχι γιατί πέφτει, αλλά γιατί ξεπλένει. Ξεπλένει τη βρωμιά, τα προσωπεία, τις υποκρισίες. Ξεπλένει την Κάκια του κόσμου και, χωρίς να ρωτήσει, αποκαλύπτει ποιοι ήταν πραγματικά δίπλα σου και ποιοι ήταν απλώς περαστικοί.
Η βροχή είναι ο καθρέφτης των ψυχών. Όταν όλα μουσκεύουν, όταν τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από τη λάμψη ή τη σιωπή, τότε φαίνονται οι αληθινοί άνθρωποι. Εκείνοι που δεν έφυγαν με την πρώτη στάλα, εκείνοι που κράτησαν την ομπρέλα τους ανοιχτή μόνο και μόνο για να μη βραχείς εσύ.
Μετά τη μπόρα, η αλήθεια λάμπει αλλιώς. Καθαρή, χωρίς στόλισμα. Και τότε καταλαβαίνεις πως ό,τι χάθηκε μέσα στη βροχή, δεν ήταν ποτέ δικό σου. Μόνο ό,τι άντεξε, μόνο ό,τι έμεινε, αυτό αξίζει να το λες «δικό μου».
Γι’ αυτό δεν φοβάμαι τη φουρτούνα. Ούτε τους κεραυνούς, ούτε τις βροντές. Γιατί μόνο μέσα από αυτές, μπορεί να ξαναγεννηθεί ο ουρανός. Μόνο μέσα από τη βροχή, μπορεί να φανεί η αλήθεια.
