Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Δυο γουλιές πριν την αλήθεια
Μια ακατάστατη παρουσία, ώρες, ώρες μένω στη σιωπή παρόλο ότι με βαραίνουν πολλά. Κλαίω μόνη και συλλογίζομαι μήπως φταίω σε κάτι να επανορθώσω.
Είναι δύσκολο να εκφραστώ χωρίς πρώτα να χαλαρώσω, και έτσι παίρνω το ποτό μου, πίνω δυό γουλιές να ξεκινήσω. Και εκεί που αρχίζω να μιλώ, βλέπω μάτια να αλληλοκοιτάζονται και αμέσως μετά στρέφεται η προσοχή τους σ εμένα. Τους παραξενεύει η ακατάστατη παρουσία μου… μαλλιά ανακατωμένα, ατημέλητο μακιγιάζ από το κλάμα, και ένα διστακτικό, φοβισμένο ύφος…
Το βλέμμα μου ταξιδεύει σ ένα χαμένο πλήθος που δεν βρίσκει άκρη, ούτε καν τον εαυτόν μου… σαν να έχω χάσει επαφή με το κόσμο. Και αυτό το τσιγάρο που καίει από τους απέναντι με ενοχλεί. Με φλομώνει με άσχημο, δύσοσμο καπνό διακόπτοντας την σκέψη όπως όταν σου λένε αμέτρητα ψέμματα να καλύψουν την αλήθεια. Ήρθε η σειρά μου να μιλήσω και ενώ στιγματισμένη, πρέπει να το κάνω αν είναι να θεραπευτώ.
Στην αρχή, ντροπαλή, δεν μπορώ να κοιτάξω κανέναν στα μάτια, όχι ότι έκανα κάτι κακό σε άνθρωπο αλλά επειδή το έκανα σε μένα. Άφησα τον εαυτό μου να κατρακυλήσει με το παράλογο εθισμό μου. Τώρα, όμως, τα ρίσκα έχουν αυξηθεί και δεν επρόκειτο να θέσω σε κίνδυνο τις πιθανότητες μου να ξεπεράσω τους φόβους μου, και να συνέλθω.
Το μόνο που ζητώ είναι ένα λεπτό να ρίξω μια ματιά στο επερχόμενο άγνωστο που με περιμένει… ένα νέο κεφάλαιο της ζωής μου μαζί με την εξομολόγηση μου. Έτσι θα είμαι πιο ήρεμη ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
