Γράφει η Δέσποινα Χιντζογλου-Αμασλιδου
Ένα χαμόγελο γιορτής
Ανοίξαμε πάλι σπίτια και διπλωμένα τραπέζια. Στρώσαμε λινά τραπεζομάντηλα, καλά μαχαιροπίρουνα και ποτήρια, κλεισμένα σε σκοτεινά ντουλάπια. Μαγειρέψαμε παλιές και καινούργιες συνταγές και συγκεντρωθήκαμε πάλι οι κοντινοί να τα πούμε, να τα πιούμε και να ζεστάνουμε τις καρδιές μας.
Το σπίτι μύρισε νοστιμιές, το κρασί σιγοτραγούδησε μες τα ποτήρια κι ύστερα κύλησε στο αίμα μας, να μας γιατρέψει. Κι αρχίσαμε τότε να νιώθουμε μελαγχολικά. Οι αναμνήσεις σκάλωσαν μέσα μας. Θυμηθήκαμε την παλιά σύνθεση στο τραπέζι μας και ρίξαμε κλεφτές ματιές στους «κορνιζωμένους» μας, αυτούς, που με το χαμόγελό τους χλευάζουν αθώα τον χρόνο.
Το χαμόγελο, με το οποίο κάποτε σε μια τέτοια γιορτή και με βοηθό ένα ποτήρι κρασί κέρδισαν, χωρίς να το ξέρουν, την αθανασία της… κορνίζας. Χαμογελάσαμε κι εμείς, νοσταλγήσαμε, ήπιαμε, τραγουδήσαμε… αλλά φωτογραφία δε βγήκαμε!
Ακολουθήστε μας και στο Google news