Του Βασίλη Καπράλου
Για ένα χαμόγελο
Καράβι δυνατό και ταξιδιάρικο,
που ταίριαξε προορισμούς κι ανάσες,
κι εσύ επιβάτης…
Πως έβγαλες αυτό το εισιτήριο,
δεν το θυμάσαι πια.
Πρόσωπα γύρω σου άγνωστα,
μα ξαφνικά οικεία.
Καθένας αρματώθηκε,
για τη δικιά του Τροία.
Οι μέρες πέρασαν, σε φόρτωσε ξανά.
Στα μέρη κατευθύνεται, πίσω, τα στεριανά.
Όσο κι αν πέρασες ωραία,
το βάρος σε συνέθλιψε απότομα,
μέρα των διακοπών σου, τελευταία…
*Από το βιβλίο Σειρήνες
