Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Μια διαδρομή που όλο και λιγοστεύει…
Μα….. θα μου πεις και εσύ… έτσι είναι η ζωή…
Πολεμάς να γεμίσεις τις ώρες, τελικά τις μπουκώνεις.
Πνίγεσαι, το κορμί σου πονάει, ενώ η ψυχή θέλει ν΄αδειάσει,
δεν αντέχει άλλο. Χρειάζεται μια βαθιά ανάσα και μια ζεστή ακγαλιά, ένα χάδι ανθρώπινο και ένα χαμόγελο απ΄τα παιδιά και τότε έρχεται η στιγμή που αναρωτιέσαι… ‘Γιατί;’
Γιατί όλα αυτά;
Γιατί να μην μπορείς ν΄ανασάνεις;
Γιατί να μην έχεις χρόνο για μια βόλτα στα παλιά λημέρια,
με το ‘κορίτσι’ αγκαλιά;
Γιατί;
Απόψε μίκραινε κι άλλο η διαδρομή και εσύ μ΄ένα ατελείωτο πάκο χαρτιά προγραμματίζεις, που θα ‘φαγωθούν’ τα έξτρα λεφτά, το μπόνους που κέρδισες και είσαι όλο καμάρι και χαρά.
Χαρά…. Πόσο καιρό στ΄αλήθεια έχεις να αισθανθείς χαρά… ξενοιασιά… κέφι… διάθεση για χορό… για γλέντι… για μια τρέλα με την κυρά;
Κάθε φορά που κοιτάζεις το ρολόι η διαδρομή μικραίνει… ίσως όχι τόσο σημαντικά… μα πριν μια ώρα ίσως να είχες μια ευκαιρία να την κλείσεις στην αγκαλιά, να της δώσεις ένα φιλί και να της ψιθυρίσεις πως απόψε τη θέλεις δική σου… έτσι… όπως παλιά…
Αόρατα βήματα που δεν τ΄ακους… ίσως και γι΄αυτό να τα ξεχνάς,
μα εκείνα συνεχίζουν και συνεχίζουν και συνεχίζουν και εσύ
απλώς κουρασμένος κουρνιάζεις στη γωνιά, που έχει παγώσει πια.
Ίσως ξέχασες τα σημαντικά… αν και όλα σου τα θυμίζουν πια,
οι φίλοι που χάνουν τους γονείς,
οι συγγενείς που χάνουν αδέλφια και δυστυχώς καμιά φορά και παιδιά…
Για λίγο φοβάσαι και αλλάζεις τα βήματα…. όχι… θα ζήσω διαφορετικά, μα πριν ο Λέκτωρ λαλήσει, η ρουτίνα ξανά κυρίαρχη θεά.
Κάποιες στιγμες, που η κούραση ονειροβατεί, καταφέρνεις να σκεφτείς πως τα ‘θέλω’ σου άλλαξαν αγκαλιά.
Τρομάζεις
Τρομάζεις με τη θέα που έχουν πια τα όνειρά σου
και το μόνο που θέλεις είναι να τρέξεις στην πιο σφιχτή αγκαλιά…
Να νιώσεις ασφαλής, να νιώσεις πως όλα δε χάθηκαν μάταια,
μέσα σ΄ένα σκοτεινό γραφείο, με μια γραμματέα μ΄αυστηρά γυαλιά.
Μια κρίση πανικού σου χαϊδεύει τα μαλλιά και για πρώτη φορά στη ζωή σου δεν ξέρεις τι να κάνεις…. Αλλιώς σου τα΄πανε, όταν βγήκες μια βραδιά, με τους ‘μάγκες’ για τρελίτσες και ποτά.
Άκου… η διαδρομή μικραίνει κι άλλο, όσο εσύ πληρώνεις την ψυχολόγο αδρά, για να σου πει το αυτονόητο…
‘Παρακαλώ αφιερώστε λίγο χρόνο ποιοτικό με την οικογένεια, με φίλους διαλεχτούς, μα κυρίως με τον εαυτό σας που παραμιλά.
Έμαθες όλα να τα υπολογίζει…
να βγάζεις τον ισολογισμό, να συγκρίνεις κέρδη και ζημίες.
Φέτος είσαι κερδισμένος.
Κέρδισες μια ρόδα που σφυράει και σε ζηλεύουν στη δουλειά,
στο άυλο βιβλιάριο κάποια ανούσια μηδενικά
και μια βραδιά παράνομο έρωτα, με μια άγνωστη κυρά…
Κι όμως όταν μπαίνεις στο σπίτι ψιθυρίζεις… ‘Δεν είμαι καλά’
Πέτα το ρολόι, πετά την τσάντα από τη δουλειά, πέτα και τα κλειδιά.
Κράτα από το χέρι το κορίτσι, άνοιξε την πόρτα και τρέξε δυνατά…
Τρέξε μ΄όλη τη δύναμη που έχει απομείνει στ΄αγύμναστα πόδια σου
και φώναξε δυνατά:
‘Είμαι ζωντανός και τώρα πια θέλω
κάθε στιγμή στη διαδρομή να γεμίζει την ψυχή !’
* Η Μαρία Σταυρίδου είναι Αρθρογράφος Λογοτέχνιδα
Κάντε εγγραφή στο ενημερωτικό μας δελτίο.
