Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Συντετριμμένη και μισόγυμνη μένω μονη από οτι έχει μείνει από την αρετή μου και την αξιοπρέπεια μου. Δεν είχα ποτέ και δεν έχω τίποτα να κρύψω, και όμως ρωτώ τον εαυτό μου γιατί τόσα βασανιστήρια με ανακρίσεις ενώ δεν φταίω εκτός από ότι επέτρεψα να τα ανεχτώ χωρίς σωτηρία.
Αρκετά δεν υπέφερα; Αφημένη σε ένα κρύο, σκοτεινό, σάπιο δωμάτιο με ξεφτισμένη μπογιά στον τοίχο εξαιτιας της παρακμής και της υγρασίας, κάθομαι ανατριχιάζοντας χωρίς ρόμπα ή έστω μια κουβέρτα να με θερμαίνει μη τυχόν αρρωστήσω και πλευρατώσω.
Η ντροπή και τα δάκρυα στο θλιμμένο πρόσωπο μου είναι τόσο έντονα που δεν μπορώ να σηκώσω το κεφάλι μου να δω τι συνέβη. Ο φόβος με κυριεύει. Είχα καταντήσει αιχμάλωτη πολέμου σε ένα απάνθρωπο και ακοινώνητο κόσμο, κρατούμενη σε ένα στρατόπεδο όπου με στιγμάτισαν ως θύμα και ταυτόχρονα με κατηγόρησαν για όλα τα απάνθρωπα εγκλήματα και για τις συναισθηματικές παραβιάσεις.
Όσο για τον δράστη, η ετυμηγορία ήταν αθώος και απαλλαγμένος από κάθε αδίκημα και κατηγορία… ένα βίο αβίωτο για μια καρδιά και ψυχή να αντέξει και να ξεπεράσει…να βγει από το σκοτάδι και να περάσει στον ήλιο. Και όμως, καλύτερα μόνη γιατί βάζω σκέψη, κάνω προσευχή και παίρνω δυνάμεις για την φυγή μου. Ας μείνω σιωπηλή ώσπου να έρθει η κατάλληλη ώρα.
Η γύμνια της αλήθειας θα βγει στην επιφάνεια με τα σημάδια που θα είναι ζωγραφισμένα στα μάτια μου και στα ειλικρινά, αυθεντικα λογια της ψυχής μου συνοδεύοντας με τα αλμυρά δάκρυα μου.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
Ακολουθήστε μας και στο Google news