Του Βασίλη Καπράλου
Η πόλη των ιδεών
Στην πόλη να μην κάνουμε ταξίδια…
Την πόλη,
που για αυτήν απελπιστήκαμε, να μην τη συζητάμε·
στο στόμα, από συνήθεια, ποτέ να μην την πιάνουμε.
“Μαρμαρωμένο Βασιλιά”, άδικα, μην τονε ξυπνάμε.
Αν είναι κάτι για να γίνει, μόνοι, να το κάνουμε…
Κανένανε δεν πείθουμε με Φόβο στην καρδιά.
Όσο πιστεύουμε την πόλη για μακριά…
Θέλει να λερωθούμε, ακόμα κι αν την πάρουμε, την πόλη.
Μόνο και μόνο, για να μπούν τα χρώματα.
Θέλει με μια φωνή, να τραγουδήσουμε όλοι.
Στους δρόμους να αναστήσουμε, εκείνα τα παλιά, ονόματα.
Να ξανασάνουν -ποτισμένα δηλητήριο-, τα άγια χώματα.
Να αναβλύσουν, μυστικά απ’ το παρελθόν, αρώματα.
Δε θέλει πόλεμο ξερό, για να παρθεί η πόλη.
Δε θέλει αεροπλάνο, δυνατό, να σηκωθεί.
Θέλει μονάχα των προγόνων σου το μπόλι,
Νερό κι Αγάπη κι Ήλιο, για να αναστηθεί.
Ανθρώποι, πρέπει να σηκώσουνε το βάρος.
Καθένας το δικό του βάρος φτάνει.
Φτάνει, να έχουμε το θάρρος.
Καθένας το δικό του θάρρος, φτάνει.
Φτάνει, πολλές μην κάνεις απουσίες.
Στο μάθημα μη στέλνεις, άσχετους, σωσίες.
Στην πόλη των ονείρων και των ιδεών,
πρέπει, να είσαι πάντα εκεί, παρών!
*Από το βιβλίο Σειρήνες
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στην biblionet
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στο facebook
