Γράφει ο Παναγιώτης Κουμουνδούρος
Μονόλογος σε λευκό τοίχο
Μου έδωσαν ένα δαμασκηνό μαχαίρι.
Δεν θέλω να πληγώσω
να κόψω θέλω τα σχοινιά,
να μάθω θέλω να πετώ.
Τώρα κρεμάω τη μοναξιά μου
σε μια γέρικη γκορτσιά
και χαράζω το όνομά σου
με πυρωμένο σίδερο στα μαύρα σύννεφα.
Στην άκρη, μια κοφτερή πέτρα γράφει:
έρωτας, έρωτας, έρωτας.
Η Άνοιξη φοράει ένα σπασμένο ρολόι.
Το μεσημέρι βάφεται πορφυρό.
Μάταια περιμένω
το φως να διαπεράσει τις άσπρες πέτρες.
Ο έρωτας γέρασε.
Πόσες νύχτες άραγε θα κοιτάζεσαι στον καθρέφτη
ψάχνοντας αν κάτι άλλαξε;
Ψάχνω στο σεντούκι φως κρυμμένο,
το χρειάζομαι για τις πολύχρωμες πεταλούδες
που κεντάς στην άκρη των ποιημάτων μου.
Γύρω μας, ένας κόσμος σκεφτικός.
Καμένες ιστορίες,
μουσικές σκορπισμένες στους δρόμους.
Χωρίς λόγο. Χωρίς σκέψη. Χωρίς συνείδηση.
Το αηδόνι έχασε τη φωνή του.
Μπροστά στα μάτια μας επαναλαμβάνονται τα ίδια:
πόλεμοι, πραξικοπήματα, επαναστάσεις.
Ξανά και ξανά.
Ένας κουφός ζητιάνος με ραδιόφωνο στο χέρι
διασχίζει το σκοτάδι.
Μετράει τις σβηστές λατέρνες,
υπολογίζει με τα δάχτυλα το μυστικό μου:
χρόνια, μήνες, μέρες.
Τα φιλιά εκείνης της πρώτης νύχτας δεν μετριούνται.
Τα φύτεψα στη γλάστρα της καρδιάς.
Και φύτρωσε ένα μανουσάκι.
Ανεβαίνω στην κορφή του για να φτάσω εκεί
που δεν ξέρουμε ούτε εσύ ούτε εγώ.
Πετάμε χωρίς φτερά στον ουρανό του ανεξήγητου.
Στο βάζο τα λουλούδια μαραίνονται.
Στο τραπέζι τα βιβλία πεταμένα, αδιάβαστα,
τα ποιήματα μισοτελειωμένα.
Μετά από σένα, τα κλειδιά του έρωτα έπεσαν στο πηγάδι.
Έσβησα τον φάρο της ψυχής μου.
Κανένα σήμα πια στα καράβια που περνούν σιμά.
Δώσε μου ένα τελευταίο φιλί στο στόμα.
Σε κάθε σκοτεινή παύση,
το άστρο σου να καίει παρέα στη χαρά μου.
Γνώρισα τον έρωτα που φτέρωσε.
Μέσα στα φτερά του, η μοναξιά μου έσβησε.
