Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Ράμματα καρδιάς
Με κάθε βελονιά που κάνω, κλείνω μια πληγή από συγκαταβατικά λόγια και προσβολές που με έχουν πληγώσει σαν να με κόβει ένα μαχαίρι κάθε φορά που συμβαίνει. Δεν βρίσκω καμία ανάγκη για μια τοπική αναισθητική κρέμα πριν ξεκινήσω τη διαδικασία, καθώς η ανοχή μου στον σωματικό πόνο είναι υπερβολικά υψηλή.
Αυτό που πραγματικά πονάει και αυτό που πρέπει να κρύψω είναι ο συναισθηματικός μου πόνος καθώς αυτές οι πληγές από μαχαίρι διαπερνούν όλο μου το σώμα… κυρίως το μυαλό και την ψυχή μου. Προστατεύω τον εαυτό μου και χαμογελώ πάντα όταν με βλέπουν οι άνθρωποι, φροντίζοντας να μην τους υπαινίσσομαι ότι έχω μια πληγωμένη καρδιά κάτω από τα ρούχα μου, ούτε εκθέτω τον εαυτό μου.
Πρέπει να είμαι ακριβής με την εφαρμογή των βελονιών, φροντίζοντας να είναι λεπτές, καλά στερεωμένες και ευθυγραμμισμένες πριν κρυφτούν εντελώς κάτω από τα σχίσματα της πληγωμένης μου καρδιάς. Όλα γίνονται σιωπηλά και ιδιωτικά, όπως έκανα με τον πόνο και τα δάκρυά μου. Δεν τα μοιράστηκα με κανέναν από φόβο μήπως προδοθώ. Θα κρατήσω την καρδιά μου εντελώς κρυμμένη κάτω από την επιφάνεια, όσο μπορώ να το αντέξω.
Αν έρθει μια μέρα που κάποιος κατά λάθος δει την αχνή ουλή μου καθώς ακόμα επουλώνεται… ή κάποιος έρθει και την ξεσκίσει μόνο και μόνο για να με πληγώσει μέχρι να αιμορραγήσει εκεί που κάποτε ζούσε η αγάπη γι’ αυτόν, τότε δεν θα υπάρχει χώρος για επιδιόρθωση. Προς το παρόν, πρέπει να συγκεντρωθώ μέσα από τα σιωπηλά μου δάκρυα.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
