Του Βασίλη Καπράλου
Τα παράσημα
Του ονείρου παίρνω το δικαίωμα,
με του πινέλου μου την άκρη.
Ξαμώνω στο στερέωμα
με τη μπογιά απ’ το δάκρυ.
Έχω την όψη του πουλιού,
που δραπετεύει του κελιού.
Το τίναγμα κάνω ψηλά,
μα ΄χω το νού μου, στη φωλιά.
Δάχτυλα στη ζωγραφική δεν έτυχε να λάβω,
αέρινα εξαρτήματα, με ‘‘έδεσαν’’ σα σκλάβο.
Μονάχος φτιάχνω πίνακα κι εμένα μέσα βάζω.
Ατύχημα, με πρόλαβε, όλα δεν τα ταιριάζω.
Γκρίζες μ’ ακούμπησαν μπογιές, στα πλάγια του κροτάφου,
παράσημα, που τα τιμώ, του Ύψιστου Ζωγράφου.
Ρυτίδες, διακοσμήσανε, παρά τη θέλησή μου,
την όψη τη βαφτιστική, που ΄χα στη θύμησή μου.
Στο ξέφωτο, αφύλαχτος, βγήκα πολλές φορές,
ισάριθμες μου χάρισε, σκληρές λαβωματιές.
Είχε, η ζωή, προτίμηση, σαν πάω για νερό,
-με όπλο πυροβόλο- στο δεξιό φτερό…
Του ονείρου παίρνω το δικαίωμα, με ρούχα ταπεινά,
και έχω την ευθύνη, να σηκωθώ ξανά.
Του ονείρου παίρνω το δικαίωμα κι έχω ψηλά το βλέμμα,
βαστώ ασπίδα αδιάβροχη, απ’ τη φτερούγα, το αίμα…
*Από το βιβλίο Σειρήνες
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στην biblionet
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στο facebook
