Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Τα θαυμαστά χρόνια
Θυμάμαι ακόμα εκείνες τις μέρες της ασπρόμαυρης εποχής τόσο στη φωτογραφία όσο και στον κινηματογράφο, όπου ο έρωτας είχε μια αύρα αθωότητας, αλλά συνοδευόταν από τη μοναδική αίσθηση επιθυμίας και πάθους. Τα μάτια των ερωτευμένων συναντούσαν πάντα ένα παρήγορο χαμόγελο που ανήκε μόνο σε αυτούς.
Οι συναντήσεις τους μπορεί να είχαν απλό τόνο, αλλά ποτέ δεν τους έλειπε η προσμονή πριν από αυτές και ο ενθουσιασμός κατά τη διάρκειά τους. Οι άνδρες ήταν διαφορετικοί τότε. Ο ιπποτισμός ήταν σημαντικός και οι γυναίκες τον αποδέχονταν με σεμνότητα, έχοντας μια αξιοπρεπή φύση. Και όταν χόρευαν, είχε την αύρα των μιούζικαλ στις κλασικές ταινίες που βλέπουμε μέχρι σήμερα.
Υπήρχε αυτή η ξεχωριστή σπίθα στα μάτια τους καθώς κοιτάζονταν, και στα βήματά τους ενώ αγκαλιάζονταν Είναι ειρωνικό το πώς η αγάπη κατά τη διάρκεια των θαυμαστών χρόνων που απεικονίζονταν ασπρόμαυρα μιλάει πιο δυνατά από τα σημερινά πολύχρωμα. Απλώς αφηγούνται μια μοναδική ιστορία που λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις που αγγίζουν τις καρδιές τόσων πολλών.
Η αγάπη ήταν σαν μια αιώνια εποχή άνοιξης στην ατμόσφαιρα, με λίγη βροχή για να αναπτυχθεί περισσότερο, και με την ανταλλαγή γλυκών λόγων, αγκαλιών και φιλιών να ανθίζουν μεταξύ των δύο. Υπήρχε μια αμοιβαία, άρρητη κατανόηση· ένα οικείο και στοργικό χαμόγελο που αντάλλαζαν παντα με τα μάτια… μια έλξη που κανείς άλλος δεν μπορούσε να καταλάβει. Όλα ήταν πιο φυσικά, γνήσια και ελκυστικά σε όλο αυτό το ασπρόμαυρο… σε αυτά τα υπέροχα χρόνια… είτε επρόκειτο για την ίδια τη φύση, τους ανθρώπους, τις φιλίες και τα ειδύλλια.
Τα ειδύλλια όπου δημιούργησαν οικογένεια, απέκτησαν εγγόνια, έμειναν μαζί μέχρι το τέλος… κι έζησαν για πάντα ευτυχισμένοι. Τώρα αφηγούνται την ιστορία τους στα παιδιά της πολύχρωμης εποχής, ώστε να δουν τα θαύματα του ασπρόμαυρου με αγάπη και χρώμα.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
