Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη
Η Eurovision μοιάζει καμιά φορά με ένα “παγωτό” πίσω από μια βιτρίνα λαμπερό, πολύχρωμο, φτιαγμένο να τραβά το βλέμμα
Τα παιδιά το κοιτούν με λαχτάρα, όχι μόνο γιατί είναι γλυκό, αλλά γιατί συμβολίζει κάτι πιο βαθύ τη χαρά, την αθωότητα, την αίσθηση ότι ο κόσμος μπορεί για λίγο να γίνει πιο ελαφρύς.
Κι όμως, το ποιος θα το κρατήσει, ποιος θα το προσφέρει και ποιος θα αποφασίσει ποιος «αξίζει» να το γευτεί, συχνά λέει περισσότερα για την κοινωνία μας από το ίδιο το παγωτό.
Στην Ελλάδα του 2026, όμως, η πραγματικότητα δεν έχει γεύση βανίλιας ούτε ακούγεται σαν τραγούδι σε φώτα σκηνής.
Είναι βαριά… Είναι οι ειδήσεις για παιδιά που πέφτουν από μπαλκόνια, για νέους που μεγαλώνουν μέσα σε σπίτια γεμάτα σιωπή και δρόμους γεμάτους θυμό.
Είναι μια κοινωνία που πολλές φορές στερεί από τους νέους όχι μόνο ευκαιρίες, αλλά και το δικαίωμα να μιλήσουν δημόσια χωρίς να λοιδορηθούν, να ονειρευτούν χωρίς να κατηγορηθούν, να ξεχωρίσουν χωρίς να στοχοποιηθούν.
Ζούμε σε μια εποχή όπου κάποιοι περιμένουν την πτώση του άλλου για να χτίσουν πάνω στα συντρίμμια του.
Άνθρωποι που δεν διστάζουν να οικειοποιηθούν τον κόπο, την εργασία, ακόμα και τη μνήμη κάποιου, μόλις εκείνος λείψει. Μια εποχή όπου η αξία δεν μετριέται με το ήθος, αλλά με το ποιος κατάφερε να αρπάξει περισσότερα χωρίς να λογοδοτήσει.
Και τι να πει κανείς για τον σεβασμό; Για τους ηλικιωμένους που αντί να γίνονται βιβλιοθήκες σοφίας, γίνονται βάρος στα μάτια όσων ξέχασαν ότι κάποτε θα γεράσουν κι αυτοί.
Για τις γυναίκες που ακόμη κρίνονται, προσβάλλονται ή κακοποιούνται σε έναν κόσμο που δηλώνει «προοδευτικός».
Για τους γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν μπροστά σε οθόνες, μέσα σε δωμάτια γεμάτα σιωπή, σε μια κοινωνία που τους μαθαίνει πρώτα τον ανταγωνισμό και μετά την ανθρωπιά.
Και μέσα σε όλα αυτά, νέοι άνθρωποι να σκοτώνονται για μια φανέλα, για ένα χρώμα, για ένα σύνθημα. Σαν να μην έφταναν οι διαχωρισμοί που ήδη μας πνίγουν, δημιουργούμε καινούργιους, πιο παράλογους, πιο κενούς, πιο αιματηρούς.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τόσοι άνθρωποι παλεύουν καθημερινά με ασθένειες που τους λυγίζουν σιωπηλά.
Ξυπνούν όχι για να ζήσουν, αλλά για να αντέξουν άλλη μία μέρα, ανάμεσα σε εξετάσεις, φάρμακα, νοσοκομεία και την αβεβαιότητα του αύριο. Άλλοι βλέπουν να παίρνουν κατασχέσεις τα χρήματά τους, τους λογαριασμούς τους, το σπίτι τους — όχι απλώς ένα ακίνητο, αλλά το μέρος όπου μεγάλωσαν παιδιά, χτίστηκαν μνήμες, φυλάχτηκαν οι κόποι μιας ολόκληρης ζωής.
Τότε εύλογα γεννιέται το ερώτημα θα ασχοληθούμε με την Eurovision ; Με τα τραγούδια, τα σκηνικά, τις ψήφους, τα χειροκροτήματα; Ίσως ναι όχι γιατί είναι το σημαντικότερο, αλλά γιατί είναι το εύκολο. Είναι πιο ανώδυνο να συζητάς για ένα τραγούδι παρά για μια κοινωνία που πληγώνει τα παιδιά της. Είναι πιο απλό να ψηφίζεις μια μπαλάντα παρά να αναρωτιέσαι γιατί η βία έγινε καθημερινότητα και η αδικία συνήθεια.
Η αληθινή τραγωδία δεν είναι ότι υπάρχει η Eurovision. Είναι ότι συχνά την αφήνουμε να γίνεται καταφύγιο από όσα δεν θέλουμε να αντικρίσουμε. Χρησιμοποιούμε το θέαμα σαν κουβέρτα για να σκεπάσουμε την κοινωνική μας ντροπή. Και όσο κοιτάμε τα φώτα της σκηνής, μπορεί να μην βλέπουμε το σκοτάδι δίπλα μας.
Ίσως λοιπόν το ζήτημα δεν είναι αν πρέπει να μας απασχολεί ένας διαγωνισμός τραγουδιού. Το ζήτημα είναι αν θα βρούμε το θάρρος να ασχοληθούμε εξίσου με το παιδί που κλαίει δίπλα μας, με τον νέο που του κόβουν τα φτερά, με τον ηλικιωμένο που ξεχάστηκε, με τη γυναίκα που φοβάται, με τον άνθρωπο που παλεύει με την ασθένεια, με την οικογένεια που χάνει το σπίτι της, με εκείνον που ζητά απλώς αξιοπρέπεια.
Γιατί μια κοινωνία που τραγουδά ενώ τα παιδιά της σωπαίνουν, ενώ οι άρρωστοι παλεύουν μόνοι και ενώ κάποιοι χάνουν ακόμη και τη στέγη τους, ίσως κάποτε ξεχάσει και πώς να ακούει.
