Ο διεθνολόγος και πολιτικός επιστήμονας Σταύρος Καλεντερίδης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «REVIEW» της Naftemporiki TV, όπου ξεδίπλωσε τη σκέψη του γύρω από τις δραματικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις που συνταράσσουν τον πλανήτη. Η συζήτηση δεν έμεινε σε θεωρητικές αναλύσεις, είχε αιχμές, συγκεκριμένες εκτιμήσεις και έναν έντονο προβληματισμό για τον ρόλο που καλείται να παίξει ο Ελληνισμός σε αυτό το ρευστό διεθνές περιβάλλον.
Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρέθηκαν τα θαλάσσια περάσματα που λειτουργούν σήμερα ως οι αρτηρίες της παγκόσμιας οικονομίας, τα Στενά του Ορμούζ, η Ερυθρά Θάλασσα, η Διώρυγα του Σουέζ και η Μαύρη Θάλασσα. Ο κ. Καλεντερίδης υποστήριξε ότι αυτές οι θαλάσσιες οδοί έχουν μετατραπεί στα πιο καυτά πεδία οικονομικού και στρατιωτικού ανταγωνισμού, καθώς όποιος τις ελέγχει μπορεί να στραγγαλίσει ή να απελευθερώσει την ενεργειακή τροφοδοσία ολόκληρων ηπείρων. Μάλιστα, εξέφρασε την εκτίμηση ότι το Ιράν, παρά την ένταση της σύγκρουσης, θα βγει τελικά ενισχυμένο από αυτή τη δοκιμασία, κρατώντας στα χέρια του τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ και αποκομίζοντας σημαντικά οικονομικά ανταλλάγματα.
Ιδιαίτερα καυστικός ήταν ο κ. Καλεντερίδης απέναντι στη στάση της Δύσης, στην οποία καταλόγισε πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών. Όπως ανέφερε, η επιλεκτική καταδίκη των συγκρούσεων και η υποκρισία απέναντι στη στοχοποίηση ενεργειακών και οικονομικών υποδομών αποκαλύπτουν ότι πλέον οι διεθνείς εξελίξεις δεν καθορίζονται από το διεθνές δίκαιο αλλά από ωμά στρατηγικά συμφέροντα. Σε αυτό το πλαίσιο, έθιξε και τον ρόλο της Κίνας, σημειώνοντας ότι η επιρροή της στις ισορροπίες μεταξύ Ιράν και Σαουδικής Αραβίας αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού, δημιουργώντας νέες συμμαχίες που ξεφεύγουν από την παραδοσιακή δυτική τροχιά.
Ο κ. Καλεντερίδης εμφανίστηκε βαθιά ανήσυχος για την κατεύθυνση που φαίνεται να παίρνουν οι συζητήσεις γύρω από μια νέα μορφή διευθέτησης στο Κυπριακό, προειδοποιώντας για λύσεις που ενδέχεται να νομιμοποιήσουν τετελεσμένα. Δεν περιορίστηκε όμως μόνο εκεί· άσκησε συνολική κριτική στο πολιτικό σύστημα Ελλάδας και Κύπρου, υποστηρίζοντας ότι λείπει μια αποφασιστική, μακρόπνοη στρατηγική στα εθνικά θέματα, την ώρα που οι γεωπολιτικές πιέσεις αυξάνονται επικίνδυνα. Το μήνυμά του ήταν σαφές: η εποχή απαιτεί εγρήγορση, σχέδιο και, κυρίως, επίγνωση ότι ο χάρτης του κόσμου ξανασχεδιάζεται με όρους ισχύος.
