Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Ένας νέος κόσμος
Ένας νέος κόσμος που ανέπνεε, ενώ εγώ κοιμόμουν
που αναρριχήθηκε, ενώ εγώ προσευχόμουν.
Απλώνεται μπροστά μου
Παρουσιάζεται σαν τον ηγέτη,
που ήρθε να κατακτήσει με όραμα,
εμάς, τους ημιμαθείς προγόνους ενός μαρμαρωμένου Βασιλιά.
Δεν ξέρω αν τον θαυμάζω ή αν τον μισώ
αν είναι εχθρός μου ή προστάτης των ιδανικών μου.
Παρατηρώ σιωπηλή τον βηματισμό της παρέλασης του
Ακούω θαμπωμένη την περήφανη ιαχή της ψυχής του
και οραματίζομαι έναν άγριο πόλεμο ιδεών.
Αντικρύζω την πεδιάδα της ζωής ποτισμένη αίμα
και χιλιάδες άνδρες θυσιασμένους για ένα ψέμα.
Πονάω….
Πονάω στ΄αλήθεια μ΄ αυτό το όραμα
που καταλήγει σε μια κατακόκκινη θάλασσα βαθιά,
που τα τέρατα ζούνε πια στην καρδιά,
που οι ρουφήχτρες
απαιτούν θυσία τα νεογέννητα από την αγκαλιά,
που οι Σειρήνες
μεταμορφώθηκαν σε θυρωρούς σφραγίζοντας τα κελιά,
που η ματιά σκοτείνιασε παντοτινά.
Στεφανωμένοι απόγονοι μιας γενναίας φυλής
Γεννήματα μιας ένδοξης γης
Αγκαλιά μ΄ ένα όραμα και μια θυσία,
με την πίστη για προστασία.
Μια λαοθάλασσα
που κάποτε ξεχυνόταν στα πέρατα της γης,
τώρα νανουρίζεται υπνωτισμένη
μέσα σε μια κάσα λουστραρισμένη.
Βυθιζόμαστε,
κρατημένοι από τη σκοροφαγωμένη επιγραφή
που μας έδωσαν να κρατάμε, ‘Νέος Κόσμος’ αυτή η γη
κι αλοίμονο σ΄ όποιον αντισταθεί.
*Η Μαρία Σταυρίδου είναι Αρθρογράφος Λογοτέχνιδα
