Γράφει η Ξένια Ανδριοπούλου
Πάντα πίστευα πως θα ζήσω όλα όσα από παιδί ονειρευόμουν …
Τότε που η ψυχη μου ήταν αγνά ρομαντική και πως θα αγαπήσω διαφορετικά , πώς θα ζήσω έναν έρωτα και μία αγάπη που ανώτερη της δε θα υπήρχε …
Έπλαθα με το μικρό μου μυαλό μικρά η και μεγάλα ενίοτε σενάρια …
Ταξίδευα σε άλλους κόσμους ξεχωριστά όμορφους , που μόνο ένα ερωτευμένο η ονειροπόλο μυαλό μπορούσε να πλάσει …
Γύρω μου κυριαρχούσε η ευτυχία …το γέλιο …η χαρά και τα χρώματα ..
Με κυρίαρχο το κόκκινο αυτό της αγάπης και του έρωτα ….
Και το λευκό … αυτό που έχουν τα σύννεφα …
Και η αγνότητα…αυτό το παιδικό συναίσθημα που αρχίζει και γίνεται ροζ καραμελένιο και χάνεται μολις συναντήσει εκείνο το έντονα εκτυφλωτικό κόκκινο που έχει ο έρωτας και η φλόγα της φωτιάς που ανάβει ξαφνικά μέσα σου και σε κατακαίει …
Και τότε το μόνο που μπορεί να σε σώσει,
είναι η ορμή και η δύναμη που έχει το συναίσθημα…
που ξεχύνεται σαν αέρας δυνατός ή σαν κύμα που σε κυριεύει…
Και που σε αγαστή συνεργασία οι δύο τους, σβήνουν τη φλόγα μιας και απαιτητικά σε παίρνουν και σε κρατούν στην αγκαλιά τους …
Και σε υποχρεώνουν να αφεθείς σαν άοπλος στρατιώτης, στη μάχη που παίζεις κορώνα γράμματα την επιβίωση σου…
