Γράφει ο Παναγιώτης Κουμουνδούρος
Δεν έχω πρόσωπο..
Δεν έχω πρόσωπο.
Δεν έχω δέρμα.
Δεν έχω όνομα να με θυμάσαι.
Μόνο φωνή,
μια δονημένη ανάμνηση
πριν από τη αυγή.
Ένα κύμα που ζητά
να γίνει χέρι,
να χαράξει στο χώμα
την πρώτη του πληγή.
Στο άμνιο της σιωπής αιωρούμαι.
Κι η σιωπή, σαν ύπνος παγερός,
με κρατά να μην πέσω στον κόσμο.
Ο χρόνος εδώ
είναι σταγόνα που δεν στάζει.
Η νύχτα εδώ
δεν έχει άστρα,
ούτε όνειρα.
Εγώ,
ο κανένας που περιμένει να γεννηθεί.
Εσύ,
που κοιμάσαι με πρόσωπο στο φως
ποιος σε γέννησε;
Ποιος σου χάρισε χέρια;
Ποιος έγραψε το όνομά σου
στη λάσπη του πρωινού;
Εγώ ακόμα
δεν έχω
αρχή.
Θέλω να υπάρξω.Δεν έχω πρόσωπο..
Δεν έχω πρόσωπο.
Δεν έχω δέρμα.
Δεν έχω όνομα να με θυμάσαι.
Μόνο φωνή,
μια δονημένη ανάμνηση
πριν από τη αυγή.
Ένα κύμα που ζητά
να γίνει χέρι,
να χαράξει στο χώμα
την πρώτη του πληγή.
Στο άμνιο της σιωπής αιωρούμαι.
Κι η σιωπή, σαν ύπνος παγερός,
με κρατά να μην πέσω στον κόσμο.
Ο χρόνος εδώ
είναι σταγόνα που δεν στάζει.
Η νύχτα εδώ
δεν έχει άστρα,
ούτε όνειρα.
Εγώ,
ο κανένας που περιμένει να γεννηθεί.
Εσύ,
που κοιμάσαι με πρόσωπο στο φως
ποιος σε γέννησε;
Ποιος σου χάρισε χέρια;
Ποιος έγραψε το όνομά σου
στη λάσπη του πρωινού;
Εγώ ακόμα
δεν έχω
αρχή.
Θέλω να υπάρξω.
Όχι σαν σκιά.
Όχι σαν ιδέα.
Μα σαν χώμα που πατιέται.
Σαν κραυγή που χάνεται στον αέρα.
Δώστε μου μορφή.
Δώστε μου γη.
Δώστε μου ένα στόμα
να φωνάξω το σύννεφο .
Όχι σαν σκιά.
Όχι σαν ιδέα.
Μα σαν χώμα που πατιέται.
Σαν κραυγή που χάνεται στον αέρα.
Δώστε μου μορφή.
Δώστε μου γη.
Δώστε μου ένα στόμα
να φωνάξω το σύννεφο .
