Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Σκέφτομαι αν υπήρξα καλή μάνα στα παιδιά μου. Δεν ξέρω. Είναι κάτι που με βασανίζει.
Έδωσα όλη μου την αγάπη… ότι είχα και δεν είχα να τα φροντίσω με τα λίγα που είχα κάτω από τις συνθήκες που ζούσα.
Τα χρόνια μου ήταν δύσκολα με τις καταστάσεις που βίωνα όμως έκανα το καλύτερο δυνατό για να μπορέσω να ανταποκριθώ στις ανάγκες των παιδιών μου, που ήταν και είναι τα πιο πολύτιμα λιθάρια της ζωής μου.
Ήμουν περιορισμένη σε πολλούς τομείς για την ανατροφή τους. Ήθελα να τους προσφέρω πράγματα που είχαν τ’ άλλα τα παιδιά της ηλικίας τους όμως η τσέπη μου ήταν πάντα άδεια.
Είναι μεγάλος καημός για μια μάνα που αγαπάει τα παιδιά της να θέλει να τους κάνει χατήρια και να μη μπορεί να τους τα προσφέρει.
Πάντα παρούσα στα δύσκολα και στα καλά να μην νιώθουν ποτέ ότι δεν τους αξίζει η προσοχή μου η και η αφοσίωση μου… Εξάλλου μάνα τους είμαι, «αν δεν το κάνω εγώ ποιος άλλος θα πάρει την ευθύνη?»
Πέρασα νύχτες κλαίγοντας και άυπνη, να ανησυχώ όταν ήταν άρρωστα, όταν ήταν αδιάβαστα ώσπου να τελειώσουν του σχολείου την εργασία για την επόμενη, φοβούμενη μην ξυπνήσει ο πατέρας τους, και τα μαλώσει.
Θυμάμαι την μάνα μου που ανησυχούσε πάντα για την κόρη της, δηλαδή εμένα, και εγώ γελούσα νομίζοντας ότι ήταν όλο αυτό αστείο.
Και όμως τώρα που ίδια είμαι μάνα και είμαι στη θέση της δεν το βρίσκω αστείο καθόλου.
Να ξενυχτάω στο παράθυρο ώσπου να γυρίσουν στο σπίτι… να με πάρουν έστω ένα τηλέφωνο να ησυχάσω, τη νιώθω απόλυτα. Έχουν πονέσει τα χέρια μου και τα πόδια μου από την κούραση, από το άγχος και από το κλάμα.
Δεν ξέρω αν υπήρξα καλή μάνα.
Θυμάμαι πως έτρεχα στη κάθε τους ανάγκη, στη κάθε τους κραυγή να προλάβω, ότι ήταν να κάνω μήπως συμβεί κάτι χειρότερο.
Τα σιδέρωνα, τα έπλενα, τα ταΐζα, τα διάβαζα, έπαιζα μαζί τους, τα πήγαινα βόλτες και στους δασκάλους μιλούσα να μαθαίνω για την πρόοδο τους…
Πάντα να τα στηρίζω στις εξετάσεις τους, να τα χειροκροτώ στις παραστάσεις και να τα βλέπω με χαρά και συγκίνηση γιατί απλά ήταν παιδιά μου, όπως κάνει κάθε μάνα.
Προτιμώ να πεινάω εγώ παρά τα παιδιά μου, να έχουν μια στέγη αυτά και εγώ να είμαι άστεγη με μια ομπρέλα να με προστατεύει από τον ήλιο και τη βροχή, και να έχω το νου μου ήσυχο ότι τα παιδιά μου είναι ασφαλής με την ευχή μου συνέχεια στο στόμα.
Περνάνε τα χρόνια και δεν ξέρω αν τα παιδιά μου θα θυμούνται να έχουν λίγο χρόνο για μένα…
Της μάνας η αγάπη είναι ανιδιοτελής. Δεν περιμένει πληρωμή παρά μόνο μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα φιλί που κοστίζει μια ολόκληρη περιουσία.
Αναρωτιέμαι αν θα έχουν το χρόνο και την θέληση να με καλούν να δουν πως είμαι… να μάθουν τι κάνω…
αν θα με επισκέπτονται όποτε τοὺς επιτρέπεται ο χρόνος, να τα βλέπω όλα μαζί με τις οικογένειες τους χαρούμενα και ευτυχισμένα.
Η μάνα δεν ζητάει πολλά… μια ανάσα να πάρει πριν συνεχίσει τα υπόλοιπα καθήκοντα της, γιατί η βάρδια της ποτέ δεν τελειώνει.
Όλο σκέφτομαι αν υπήρξα καλή μάνα στα παιδιά μου.
Μόνο ξέρω ότι προσπάθησα με το χέρι στην καρδιά μου.
Χρόνια πολλά μανούλες του κόσμου!
