Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας
Κατέβηκε απ’ το λεωφορείο, ξαφνικά την είδε!
Έφυγε! Έμοιαζε μ’ όραμα, με κάτι μακρινό!
Μια γυναίκα! Μια γυναίκα άσχημη και συνάμα
όμορφη πολύ!
Μια γυναίκα όλο πονηριά.
Την πονηριά που έκλεψε απ’ την Εύα.
Μια γυναίκα διαφορετική, αλλά και όμοια.
Εκείνη την ώρα ο ήλιος έδυε, είχε βραδιάσει.
Η σελήνη είχε αρχίσει να αχνοφέγγει!
Και μια ελπίδα στον ορίζοντα ότι κάποτε
θα ξημερώσει!
