Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Βουτηγμένα τα χέρια
σε αίμα θυσίας,
αθώας θυσίας,
ιεροσυλίας.
Μάρτυρες ενοχής
σιωπούν,
αγκαλιασμένοι στη θαλπωρή
σάρκας ζωντανής.
Ευχή ξεψυχισμένη
για το μέλλον
-που ήδη γεύεται αθώο αίμα-
ενώ επικαλείται
σπάνια λαμπρότητα.
Κρύβω τα μάτια,
τη σκέψη, την ακοή,
βυθίζω τις αισθήσεις
σ΄ έναν κόσμο, που περιττεύουν,
ακόμη κι ως κομπάρσοι.
Παλεύω
μην εισχωρήσει η παράνοια
στη σκέψη μου,
ενώ τριγυρίζει σαν καρχαρίας
να με κατασπαράξει….
Όχι, δε φοβάμαι
Γιατί να φοβηθώ;
Ένα υπάκουο προσωπείο
που παπαγαλίζει
δίχως δυσλεξία.
Μάτια – υπήκοοι της αχρωματοψίας
Χείλη – δολοφόνοι της αλήθειας
Χέρια – κατάδικοι της μορφής σου
Πρωταγωνιστές
σ΄ αρχαία τραγωδία
που δε θα υμνηθεί.
Μη μ΄ αγγίζεις,
μη γευτείς
το αίμα της υποκρισίας τους. . .
