Γράφει ο Μουρτζούκος Χρήστος
Ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Θανάσης Κοντογεώργης δήλωσε σήμερα ότι υπάρχουν φωνές στην Ελλάδα που υποστηρίζουν πως «η Τουρκία συνεχώς κερδίζει», προσθέτοντας πως στην πράξη αυτό δεν ισχύει και ότι η Ελλάδα ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα, ενώ βρίσκεται σε πολύ καλύτερη θέση σε σχέση με το παρελθόν.
Μόνο που ο ελληνικός λαός δικαιούται να ρωτήσει ευθέως:
Πώς ακριβώς ασκούνται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας όταν εδώ και ενάμιση χρόνο η Ελλάδα δεν έχει επιστρέψει στην Κάσο, παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις ότι οι εργασίες θα επανεκκινούσαν από τον περασμένο Νοέμβριο;
Έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια από το περιστατικό της Κάσου και ακόμη δεν έχει ποντιστεί καλώδιο.
Δεν έχει ανακηρυχθεί ΑΟΖ, όπως προβλέπει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, αλλά και η ίδια η ευρωπαϊκή έννομη τάξη, η οποία έχει ενσωματώσει πλήρως το δίκαιο της θάλασσας στη νομολογία της, βάση και του χάρτη της Σεβίλλης.
Μερικές ερωτήσεις κ. υπουργές
- Το ότι η Τουρκία επιβάλλει επ’ αόριστον «ναυτική επιτήρηση» NAVTEX και πρακτικά καθορίζει πότε και πού κινείται η Ελλάδα στην περιοχή, καθιστά τη χώρα πιο ισχυρή, κύριε υπουργέ;
- Το ότι η Τουρκία συνεχίζει να διεκδικεί το μισό αιγαίο, από τον 25ο μεσημβρινό και ανατολικά, συνιστά επιτυχία ελληνικής στρατηγικής;
- Το ότι μετά τα «ήρεμα νερά» και τη διακήρυξη των Αθηνών βλέπουμε τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας» να διδάσκεται πλέον συστηματικά στην τουρκική εκπαίδευση, από την πρωτοβάθμια έως τα πανεπιστήμια, είναι ένδειξη ελληνικής ισχύος;
- Οι συνεχείς παραβιάσεις και προκλήσεις στον αέρα των τελευταίων ημερών αποδεικνύουν ότι η Τουρκία έχει υποχωρήσει ή ότι αποθρασύνεται ακόμη περισσότερο;
Η ισχύς μιας χώρας δεν αποδεικνύεται με δηλώσεις σε τηλεοπτικά πάνελ
Αποδεικνύεται όταν ασκεί στην πράξη τα δικαιώματά της χωρίς φόβο, χωρίς αναβολές και χωρίς σιωπηρές υποχωρήσεις.
Η κυβέρνηση φαίνεται να περιμένει πρώτα να θεσμοθετηθεί επίσημα η «Γαλάζια Πατρίδα» από την Τουρκία και μετά να αντιδράσει, λες και δεν διδάχθηκε τίποτα από το σοκ του τουρκολιβυκού μνημονίου.
Αντί η Αθήνα να κινηθεί προληπτικά και επιθετικά σε όλα τα επίπεδα, στην Ε.Ε, στο ΝΑΤΟ, σε διεθνή fora και μέσω διμερών επαφών με συμμάχους, ώστε να δημιουργήσει πολιτικό και διπλωματικό κόστος στην Άγκυρα πριν καν κατατεθεί ένα τέτοιο νομοθέτημα, επιλέγει ξανά την αδράνεια, την αναμονή και τις διαρροές περί «ψυχραιμίας».
Περιμένουμε πρώτα να τετελεστεί η πρόκληση και μετά να συζητήσουμε αν πρέπει να αντιδράσουμε. Αυτή δεν είναι στρατηγική αποτροπής, είναι στρατηγική ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΥ.
Και το χειρότερο είναι ότι το έργο το έχουμε ξαναδεί. Κάθε φορά η κυβέρνηση εμφανίζεται αποφασισμένη στα τηλεοπτικά παράθυρα και κάθε φορά στο πεδίο η Ελλάδα κάνει πίσω.
Με το «Χόρα», με το Σισμίκ, με τα Ίμια, με το Oruc Reis, το μοτίβο παραμένει ίδιο, μεγαλόστομες δηλώσεις στην Αθήνα, υποχώρηση στην πράξη. Το είπε και ο κ. Γεραπετρίτης.
Και τώρα, αντί να προλάβουμε μία νέα τουρκική κλιμάκωση πριν αποκτήσει ακόμη και θεσμική υπόσταση (έστω εσωτερική), επιλέγουμε πάλι να παρακολουθούμε τις εξελίξεις σαν θεατές, ελπίζοντας ότι κάπως θα λυθούν τα προβλήματα.
Διαβάστε ακόμα: Η Φινλανδοποίηση του πολιτικού συστήματος μετά το 1974
