Γράφει η Αναστασία Γεωργακοπούλου
Μιλάω για σένα και μ’ ακούει χλωμό το φεγγάρι. Τη νύχτα που έφυγες, ξεχασμένα πράγματα σου έμειναν πίσω να μου θυμίζουν την ύπαρξη σου. Και η ζωή άρχισε να γίνεται μια ανώνυμη πορεία.
Ενας κόμπος πάντα στέκει στον λαιμό. Το πορτραιτο της μορφής σου σεργιανίζει στα σοκάκια της καρδιάς μου. Στα λευκά σεντόνια του νου, σκεπάζεται απαλά η αγγελική σκιά σου, που πλανιέται στο μυαλό μου. Σκορπίζονται οι σκέψεις μου και ταξιδεύουν στις μελαγχολικές βραδιές, προσμένοντας ν ακούσω πάλι τη φωνή σου, σαν βάλσαμο ψυχής.
Οι ελπίδες κάθε νύχτα αναθαρρουν σε μια μυστηριώδη, μαγική και γαλήνια σιωπή, στο σύμπαν της καρδιάς μου. Ακόμη κι όταν βυθίζομαι σε σκοτεινά κύματα, η γλυκόπικρη ανάμνηση του έρωτα σου με καθοδηγεί και σκέφτομαι εκείνο το διαπεραστικό, καθηλωτικό σου βλέμμα, που χανομουν και ταξίδευα σε ροδοστόλιστα μονοπάτια. Σε μια άσκοπη βόλτα, στο μικρό ρομαντικό λιμανάκι που συχναζαμε πιασμένοι χέρι χέρι, περπατώ με τα μαλλιά πρόχειρα πιασμένα κι ας τα ανακατεύει το δροσερό αεράκι.
Δεν βιάζομαι να επιστρέψω σπίτι… Νιώθω ακόμη στους δρόμους το άρωμα σου! Και την μυρωδιά εκείνων των χρυσών γιασεμιών που μου έκοψες απ’στην άκρη του πεζοδρομίου. Δεν χρειάζομαι καν μαζί μου το τηλέφωνο. Αλλωστε, μέχρι να γυρίσεις, αν γυρίσεις, δεν με ενδιαφέρει κανένας άλλος. Ησουν ο φύλακας άγγελος μου! Πάντα σιγοκαίει το φυτίλι του έρωτα στην καρδιά μου για σένα…
Ακομη ονειρεύομαι έναστρους ουρανούς και φεγγάρια πύρινα. Καθε βραδυ περιμένω να σαλπάρουμε για την ασημοφεγγαρη βαρκάδα της αγάπης.
*Μικρές σκέψεις μιας ρομαντικής ονειροπόλας.
