Η εικόνα ενός πρωθυπουργού να περνά το κατώφλι του Μεγάρου του Ερντογάν είναι από μόνη της βαριά.
Το να συμβαίνει υπό τους ήχους του “Ceddin Deden”, του εμβατηρίου που συνέθεσε ο Μουχτάρ Πασάς για τον στρατό του Ενβέρ Πασά, του ανθρώπου που έσυρε την Οθωμανική Αυτοκρατορία στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και οργάνωσε τις σφαγές των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου, ξεπερνά τα όρια της διπλωματικής απρέπειας. Είναι μια ωμή, συμβολική δήλωση ισχύος.
Για να μην υπάρξει παρεξήγηση, η συνέχεια ήταν ακόμη πιο εκκωφαντική. Αμέσως μετά, το πρόγραμμα της υποδοχής περιλάμβανε το “İstiklal Marşı”, τον ύμνο της τουρκικής “Ανεξαρτησίας”. Ποια ανεξαρτησία; Αυτήν που κερδήθηκε πάνω στα συντρίμμια της Ελλάδας της μεγάλης ιδέας, από το 1919 ως το 1922, με αποκορύφωμα την καταστροφή της Σμύρνης. Πρόκειται για ένα μουσικό μνημείο της εθνικής μας τραγωδίας, που βαφτίστηκε στη λίμνη αίματος που άφησε πίσω του ο κεμαλισμός.
Ένας Έλληνας πρωθυπουργός, λοιπόν, στάθηκε όρθιος και άκουσε την ιστορία του τόπου του να ποδοπατείται. Άκουσε το θριαμβευτικό άσμα των θυτών του Ελληνισμού, ντυμένο στον μανδύα μιας «επίσημης τελετής». Αναρωτιέται κανείς: πού ήταν η προετοιμασία του διπλωματικού μας επιτελείου; Πού ήταν ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας; (τι λέω τώρα, διαχειριζόταν την γκάφα του με τους Ρώσους φαρσέρ). Η απάντηση είναι μάλλον χαμένη σε αυτή την αβάσταχτη ελαφρότητα που διακατέχει το μέγαρο Μαξίμου.
Η επιλογή των εμβατηρίων δεν ήταν τυχαία. Ο Ερντογάν δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Ήθελε να στείλει ένα μήνυμα στον εσωτερικό του ακροατήριο, αλλά και σε εμάς. Το μήνυμα είναι απλό: «Εμείς είμαστε η συνέχεια της αυτοκρατορίας και του θριάμβου, εσείς είστε ο ηττημένος που έρχεται ως επισκέπτης στην αυλή μας». Το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αντέδρασε, δεν διαμαρτυρήθηκε και δεν απαίτησε εξηγήσεις για αυτή την πολιτική πορνογραφία, δείχνει το μέγεθος της υποχωρητικότητας, (αλλά θα πει κάποιος, μήπως το γνώριζε κιόλας!!!).
Όταν η ιστορία σου παίζεται στα τύμπανα του πολέμου και εσύ απαντάς με το βλέμμα ενός ευγενικού καλεσμένου, τότε δεν ασκείς εξωτερική πολιτική. Απλώς παρακολουθείς. Και η Τουρκία, μεθοδική και αδίστακτη, συνεχίζει να γράφει τη δική της μουσική πάνω στα κύματα του Αιγαίου, ενώ η δική μας σιωπή γίνεται η πιο ηχηρή παραδοχή ήττας.
