Σε αυτή την εκπομπή βάλαμε στο τραπέζι όλα τα δύσκολα ερωτήματα για το Κυπριακό, σε μια συζήτηση που κράτησε το ενδιαφέρον αμείωτο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Μαζί μας ο διεθνολόγος και αναλυτής Γιάννος Χαραλαμπίδης, ο οποίος μας έδωσε μια εικόνα που δύσκολα ακούς στα δελτία ειδήσεων, ξεκάθαρη, και χωρίς να χαϊδεύει αυτιά.
Το πρώτο και πιο ανησυχητικό κομμάτι της κουβέντας είχε να κάνει με τη συστηματική στρατιωτική ενίσχυση των κατεχομένων. Η Τουρκία τα τελευταία χρόνια δεν κάνει απλώς ασκήσεις, αντικαθιστά παλιά οπλικά συστήματα με σύγχρονα τουρκικής κατασκευής, στήνοντας στην ουσία ένα «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο κ. Χαραλαμπίδης εξήγησε πως όλο αυτό συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Και εδώ έκανε μια επισήμανση: το μοναδικό κράτος στην περιοχή που έχει πραγματικό στρατηγικό λόγο να μην αφήσει την Τουρκία να ελέγξει πλήρως το νησί είναι το Ισραήλ. Γιατί αν συμβεί αυτό, χάνει τον ζωτικό διάδρομο που το συνδέει με την Ευρώπη.
Πιάσαμε όμως και το κεφάλαιο ΟΗΕ, με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη Γκουτέρες. Ο κ. Χαραλαμπίδης, χαρακτήρισε την όλη διαδικασία «διπλωματική βιτρίνα», χωρίς ουσία, και άσκησε δριμεία κριτική στον Γενικό Γραμματέα για την πάγια τακτική της «ουδέτερης» στάσης που εξισώνει τον θύτη με το θύμα. Το γεγονός ότι ο κ. Γκουτέρες απέφυγε κάθε αναφορά σε κατοχή και τουρκικές ευθύνες, σε συνδυασμό με τη βράβευσή του από τον Ερντογάν, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το ποιον πραγματικά εξυπηρετεί αυτή η κινητικότητα. Ο κ. Χαραλαμπίδης το έθεσε ωμά: αυτή τη στιγμή οι πρωτοβουλίες δείχνουν να αποσκοπούν περισσότερο στην υστεροφημία του ίδιου του Γκουτέρες παρά σε μια λύση που θα στέκει.
Στη συνέχεια, η συζήτηση πήγε στις εσωτερικές πολιτικές διεργασίες, και εδώ ακούστηκαν πράγματα που βάζουν σε σκέψη κάθε πολίτη. Σύμφωνα με τον αναλυτή, όλη αυτή η πρόσφατη κινητικότητα στο Κυπριακό δεν ήρθε από εξωτερικές πιέσεις αλλά από επιλογή της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη, σε μια προσπάθεια να προλάβει πιέσεις από την αντιπολίτευση. Το μεγάλο καμπανάκι που χτύπησε αφορά τον μακροπρόθεσμο κίνδυνο, τη σταδιακή αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα του νησιού. Επέκρινε δε τόσο τη Λευκωσία όσο και την Αθήνα για αυτό που αποκάλεσε «εμμονή σε μια λανθασμένη μαθηματική πρόταση λύσης», που στην πράξη νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής.
Τέλος, μπήκαμε και στο ζήτημα της ενέργειας, που είναι ίσως το πιο καυτό χαρτί αυτή τη στιγμή. Την ίδια στιγμή όμως, θύμισε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία κρατάει στα χέρια της ισχυρά νομικά όπλα, το Πρωτόκολλο 10 της συνθήκης προσχώρησης στην ΕΕ και την αντιδήλωση του 2005, που την κατοχυρώνουν ως το μόνο νόμιμο κράτος στο νησί. Το συμπέρασμά του ήταν σαφές, αν δεν αξιοποιηθούν αυτά τα πλεονεκτήματα για να απαιτηθεί η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, η διαδικασία θα συνεχίσει να διολισθαίνει προς την οριστική διχοτόμηση.
