Με αφορμή τη συμπλήρωση 52 ετών από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η εκπομπή «World Pulse» της Naftemporiki TV έφερε σε συζήτηση δύο έμπειρους αναλυτές για να μιλήσουν για όσα άλλαξαν, και όσα δεν άλλαξαν, στην Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα.
Στο στούντιο βρέθηκε ο πρώην πρέσβης Γιώργος Αϋφαντής, ενώ μέσω τηλεδιάσκεψης παρενέβη ο καθηγητής Γεωπολιτικής της Σχολής Ευελπίδων Κώστας Γρίβας. Η κουβέντα κινήθηκε σε τρεις άξονες, την αποτίμηση της μεταπολιτευτικής πορείας, τις πρόσφατες εξοπλιστικές επιλογές και τη γενικότερη κατεύθυνση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Ο Γιώργος Αϋφαντής ξεκίνησε με μια εικόνα που έδωσε αμέσως το στίγμα του: η δημοκρατία, είπε, μοιάζει με ποδήλατο, χρειάζεται συνεχώς πετάλι για να μην πέσει. Δεν έκρυψε την κριτική του για τους χειρισμούς της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου, μιλώντας για συμβιβασμούς που δεν επέτρεψαν να αποδοθούν πλήρως ευθύνες για την τραγωδία της Κύπρου και υποστηρίζοντας ότι τα στρατηγικά συμφέροντα του ΝΑΤΟ βάρυναν περισσότερο από το εθνικό συμφέρον.
Στο ζήτημα των εξοπλισμών, η συζήτηση επικεντρώθηκε στα F-35, με τους δύο συνομιλητές να εκφράζουν σοβαρές επιφυλάξεις, ο καθένας από τη δική του σκοπιά. Ο Κώστας Γρίβας αναγνώρισε τη χρησιμότητα άλλων προγραμμάτων όπως τα Rafale, αλλά για τα F-35 στάθηκε σε ένα κομβικό σημείο: είναι ένα αεροσκάφος σχεδιασμένο να λειτουργεί ως κομμάτι του ενιαίου δικτύου του ΝΑΤΟ, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για το αν θα μπορούσε να αξιοποιηθεί απρόσκοπτα σε ένα αμιγώς ελληνοτουρκικό επεισόδιο.
Ο Γιώργος Αϋφαντής πήγε τη σκέψη ένα βήμα παραπέρα, χαρακτηρίζοντας την αγορά ως κίνηση που βαθαίνει την εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και πρότεινε εναλλακτικά να διοχετευθούν πόροι στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία και σε νεοφυείς επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας.
Κοινή συνισταμένη της συζήτησης ήταν η κριτική στη στάση της ελληνικής διπλωματίας. Ο Γρίβας μίλησε για υποχώρηση τα τελευταία χρόνια, τονίζοντας ότι το διεθνές δίκαιο δεν είναι κάτι στατικό, διαμορφώνεται και από τις έμπρακτες κινήσεις των κρατών. Επικαλέστηκε παραδείγματα από το εξωτερικό για να δείξει πώς η αδράνεια μπορεί να γεννήσει τετελεσμένα. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Αϋφαντής σημείωσε πως η επίκληση του διεθνούς δικαίου από μόνη της δεν φτάνει, αν δεν τη συνοδεύουν συγκεκριμένες πολιτικές και διπλωματικές ενέργειες.
Παρά τις διαφορετικές αφετηρίες τους, οι δύο αναλυτές συνέκλιναν σε ένα βασικό συμπέρασμα: η Ελλάδα χρειάζεται μια πιο αυτόνομη, ενεργητική και στρατηγικά προσανατολισμένη πολιτική, τόσο στην άμυνα όσο και στη διεκδίκηση των εθνικών της θεμάτων.
