Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή κλείνει με μια συγκλονιστική φράση: “καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰησοῦς· Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ”. Δηλαδή: Ο Ιησούς τότε είπε στο Σίμωνα: «Μη φοβάσαι, από τώρα θα ψαρεύεις ανθρώπους».
Ύστερα, αφού τράβηξαν τα ψαροκάικα στη στεριά, άφησαν τα πάντα και τον ακολούθησαν. Το πέρασμα από ένα τρόπο ζωής στηριγμένο σε υπολογισμούς και προγράμματα σε έναν τρόπο ζωής βασισμένο στη πίστη. Η Αγία Μαρία Σκομπτσόβα έλεγε πως “υπάρχουν δύο τρόποι να ζήσεις. Εντελώς νόμιμα και αξιοπρεπώς μπορείς να περπατάς πάνω στη γη: να μετράς, να ζυγίζεις και να προγραμματίζεις για το μέλλον. Aλλά είναι εξίσου δυνατό να περπατάς επί των υδάτων.
Τότε είναι αδύνατο να μετράς και να προγραμματίζεις το μέλλον. Το μόνο πράγμα που είναι απαραίτητο είναι να πιστεύεις διαρκώς. Μια στιγμή ολιγοπιστίας κι αρχίζεις να βυθίζεσαι. Οι δια Χριστόν σαλοί ήταν οι άγιοι της ελευθερίας. Η ελευθερία μας καλεί, ενάντια σ’ όλο τον κόσμο, ενάντια όχι μόνο στους ειδωλολάτρες, αλλά και σε πολλούς που αρέσκονται να λέγονται Χριστιανοί, να αναλάβουμε το έργο της Εκκλησίας σ’ αυτό το δρόμο ο οποίος είναι και ο πιο δύσκολος. Και θα γίνουμε σαλοί δια Χριστόν, γιατί γνωρίζουμε όχι μόνο τη δυσκολία αυτού του δρόμου, αλλά και την απέραντη ευτυχία του να νιώθουμε το χέρι του Θεού σε ό,τι κάνουμε.” Οι μαθητές υπερβαίνουν κάθε δικό τους υπολογισμό και μέτρημα, αφήνουν τα καϊκια και τα ψάρια στην ακτή και αφήνονται να τους οδηγήσει η πίστη.
Τα παραπάνω δε σημαίνουν πως θα ζούμε σπάταλα ή χωρίς να σκεφτόμαστε τους λογαριασμούς που έχουμε να πληρώσουμε για παράδειγμα. Αλλά δε θα είναι αυτά που θα οδηγούν τη ζωή μας. Η πίστη είναι αυτή που θα μας οδηγεί. Προφανώς δεν είναι εύκολο κάτι τέτοιο. Είναι τέτοιες οι συνθήκες που μας δυσκολεύουν μια τέτοια πορεία. Αλλά είναι αυτό που η Αγία Μαρία μας λέει που πρέπει να μας κλονίσει: “γνωρίζουμε όχι μόνο τη δυσκολία αυτού του δρόμου, αλλά και την απέραντη ευτυχία του να νιώθουμε το χέρι του Θεού σε ό,τι κάνουμε”.
Το ταξίδι μας στη πίστη είναι δύσκολο και επικίνδυνο, σαν να περπατάμε στο νερό αλλά η χαρά που μας δίνει η παρουσία του Κυρίου μας σε κάθε τέτοιο βήμα είναι που μας ωθεί να ακολουθήσουμε μια τέτοια πορεία. Και επειδή όλα αυτά φαντάζομαι πως ακούγονται κάπως δύσκολα και πολύ μυστικιστικά ίσως, να σας πω αυτό κλείνοντας. Είστε σήμερα εδώ στην εκκλησία αυτή αντί να κοιμάστε ή να πίνετε καφέ σε κάποια καφετέρια ή στο μπαλκόνι του σπιτιού σας.
Αυτό είναι ακριβώς που συζητάμε τόση ώρα. Δεν επικράτησε η ανάγκη για ξεκούραση. Δεν σας κράτησε στο κρεβάτι η κούραση της εβδομάδας. Όχι. Επικράτησε η πίστη και αυτή σας οδήγησε εδώ. Και αν αυτό σας φαίνεται μικρό, να θυμάστε ότι από τα μικρά και καθημερινά πράγματα μόνο μπορούμε να φτάσουμε στα μεγάλα. Γι’ αυτό, ας κρατήσουμε αυτό το σημερινό μικρό βήμα και να δούμε αν θα καταφέρουμε να κάνουμε και δεύτερο και τρίτο και αν τελικά θα μπορέσουμε και να ανοίξουμε τον βηματισμό μας. Όπως και να ‘χει, σε κάθε βήμα, μικρό ή μεγάλο, ο Χριστός θα είναι δίπλα μας.
