Γράφει ο Χαράλαμπος Κοιλιάρης
Περπατούσα – Περπατούσα
Περπατούσα – Περπατούσα.
Τ’ άσπρο μου βρακί φορούσα
Είχα κι ένα παρασόλι
και στην τσέπη μου φασόλι
κόκκινο γλυκό ροσόλι,
Ώσπου έφτασα στην πόλη.
Μπήκα σ’ ένα καφενείο,
ήτανε η ώρα δύο
Κάθισα σ’ ένα τραπέζι.
Με κεράσαν πετιμέζι
και μου φέρανε πεσκέσι,
κόκκινο κρασί σαν φέσι.
Γύρεψα κι άλλο ποτήρι
μου το κάναν το χατίρι
Χόρευα και μου ‘ρθε ζάλη,
γύρω μου μικροί μεγάλοι
Πήγαινα απ τη μια στην άλλη,
στο βουνό στο περιγιάλι
Βλέπω κι ένα καβαλάρη
Με το μαύρο του πουλάρι
Και με πήραν απ το χέρι
και μου δώσανε μαχαίρι
Γύρω μου νέοι και γέροι,
όσα η ώρα θε να φέρει.
Έπρεπε για να γλυτώσω
κάποιο μάγκα να σκοτώσω
όλοι τονε τρέμαν τόσο,
όμως τα δεσμά θα κόψω.
άνθρωπο δε θα σκοτώσω,
κι από σένα θα ξεκόψω
Έφυγα σε παρατούσα
να σ΄ αντέξω δεν μπορούσα,
Κι όσο μακριά σου ζούσα,
νόμιζα πως θα ξεχνούσα
θάλασσά μου κυματούσα,
πως εσένα νε κρατούσα.
Περπατούσα – περπατούσα
άρχισα κι ανησυχούσα
Δεν πεινούσα δε διψούσα,
Τη σκιά μου αναζητούσα
Το μαχαίρι που κρατούσα,
πάνω μου θα το τραβούσα.

