Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Κι όμως…
δεν είναι η απιστία το χειρότερο,
είναι το βλέμμα
που σ΄αγκάλιαζε σφιχτά και τώρα σιωπηλό σε προσπερνά,
είναι τα χέρια που κάποτε σ΄εσφιγγαν με λαχτάρα
και τώρα δεν τολμούν ούτε να σ΄αγγίξουν
από ενοχή;
από αδιαφορία;
Δεν ξέρεις και αυτό τελικά σε βασανίζει ανελέητα…
Ανίκανη να ξεχάσεις πως κάποτε ήπιατε από το ίδιο ποτήρι.
Σταθήκατε γυμνοί ο ένας απέναντι από τον άλλο,
Γυμνοί στο σώμα και στην ψυχή, ξεγυμνωμένοι από κάθε μυστικό,
από κάθε ενδοιασμό, από κάθε μυστικό.
Η ερωτική προδοσία δεν είναι απλώς μια πράξη, είναι μια σιωπή.
Μια βασανιστική σιωπή, που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα,
είναι εκείνο το ψιθυριστό – αδιάφορο ‘Καληνύχτα’,
που ειπώθηκε δίχως να σηκώσει το βλέμμα,
είναι κάθε ψέμα που ‘λανσάρισε’ ως αλήθεια
γιατί δεν τόλμησε να την εξομολογηθεί.
Ξαφνικά οι δυο σας, δυο αδιάφοροι ξένοι σε σταθμό επαρχιακό,
μια νύχτα με δυνατή βροχή,
που υπομονετικά περιμένουν τον σταθμάρχη
ν΄αναγγείλει το επόμενο δρομολόγιο.
Προδόθηκε η αγάπη και κυρίως
προδόθηκαν οι υποσχέσεις που άνθισαν στην καρδιά
και ας μην ειπώθηαν ποτέ φωναχτά.
Η συμφωνία ήταν σιωπηλή… μα ήταν πάντα εκεί…
ο ένας το καταφύγιο του άλλου μέχρι ο κόσμος να χαθεί.
Τώρα σιωπή… δίχως ευγένεια, δίχως προσμονή
Ανάμνηση χαμένη πως κάποτε υπήρξες φως και θαλπωρή
για κείνον που μουρμουρίζε γελώντας πως ήσουν ευτυχία σπάνια,
αγάπη ιερή.
Αν υπήρχε ευγένεια και αλήθεια στην ψυχή
τότε θα ήξερες πως η προδοσία δεν τελειώνει την αγάπη,
παρά μονάχα η ταφή….
* Η Μαρία Σταυρίδου είναι Αρθρογράφος Λογοτέχνιδα, Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
