Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Η ανάμνηση έγινε δάκρυ
Σου έχει τύχει ποτέ να γλιστρήσει μια ανάμνηση από το μάτι σου και να κυλήσει στο μάγουλο σου; Θυμάσαι αν ήταν αλμυρή ή γλυκιά καθώς η σταγόνα άγγιξε τα χείλη σου; Σου έκανε να λυπηθείς ή να χαρείς με έναν γλυκόπικρο τρόπο; Ίσως ήταν σύμπτωση που ήσουν τόσο κοντά στο να το δείς από μια διαφορετική οπτική γωνία που δεν το συνειδητοποιησες καν. Μπορεί να σου έκανε να θέλεις να το ξαναζήσεις από την αρχή με τα ίδια πράγματα, συναισθήματα και συγκινήσεις… με τους ίδιους ανθρώπους και στο ίδιο μέρος που βρισκόσουν κάποτε.
Θα μπορούσε επίσης να ήταν μια στιγμή που ένιωθες νέος και ερωτευμένος… μια στιγμή που ήσουν περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που βρίσκονταν στον ίδιο χώρο με σένα μοιραζόμενοι μια ξεχωριστή στιγμή στη ζωή σου ή κάποιου άλλου που ήταν πολύ αγαπητός και δεν ανήκει πια στον κόσμο σου. Αυτό τείνουν να κάνουν οι αναμνήσεις όταν επιστρέφουν από το παρελθόν… όταν ξαφνικά έρχονται να σε επισκεφτούν από το πουθενά.
Μερικές είναι τόσο όμορφες που σε κάνουν να χαμογελάς με μια έκφραση στο πρόσωπο σου που φαίνεται χαμένη και προβληματισμένη από την εμμονή σου. Και μετά υπάρχει το άλλο άκρο όπου το χαμόγελο σου μετατρέπεται σε συνοφρύωμα… σε συννεφιά και χρειάζεται λίγος χρόνος για να επανεμφανιστεί ο ήλιος που έλαμπε πριν… πριν αυτή η ανάμνηση εκδηλωθεί ως δάκρυ, ξεφύγει και κυλήσει στο μάγουλό σου.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
