Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Πατέρας, λέξη ιερή
Πατέρα, ιερή λέξη, χρόνια έχω να την πω και να την ακούσω. Και σε ποιον να την πω αφού λείπεις εσύ… Η θέση σου στο τραπέζι είναι άδεια. Να πατήσω τους αριθμούς στο τηλέφωνο, αναρωτιέμαι, μήπως το χτύπημα στην άλλη άκρη αφουγκραστεί, σηκώσεις το ακουστικό και πεις “παιδί μου”.
Μάλλον θα χτυπάει μέχρι να σταματήσει από μόνο του ή θα πάει στον τηλεφωνητή, να αφήσω μήνυμα που να λέει “σε αγαπώ πολύ” καθώς τα δάκρυα κυλούν από τα μάτια μου στο πρόσωπο μου. Πατέρα, έχω να πω χρόνια…πατέρα, το όνομα του ήρωα μου… του αγαπημένου, του δικού μου. Ο κουβαλητής και ο προστάτης του σπιτιού μου. Κακός να μην πλησιάσει.
Η παρουσία σου, μια σίγουρη ασφάλεια. Πατέρα, απευθύνομαι στη σιωπή μου όταν κοιτάζω τις φωτογραφίες σου, και μόνο εγώ μπορώ να ακούσω την εσωτερική φωνή μου όταν σου απευθύνομαι. Και τώρα που κοιτώ ψηλά πατέρα φωνάζω εσένα… Πατέρα φωνάζω και παρακαλώ Τον Θεό. Ενώ εγώ δεν σας ακούω εσείς με ακούτε και στην κάθε μου δυσκολία μου με βοηθάτε.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
