Η προγραμματισμένη επίσκεψη των υπουργών Μετανάστευσης της Ελλάδας, Ιταλίας, Μάλτας, μαζί με τον επίτροπο Μετανάστευσης της Ε.Ε. Μάγκνους Μπρούνερ, στη Βεγγάζη εξελίχθηκε σε διπλωματική ρήξη.
Η κυβέρνηση του στρατηγού Χαφτάρ κατέστησε την αποστολή ανεπιθύμητη λίγα λεπτά μετά την άφιξη τους στο αεροδρόμιο Μπενίνα, απαιτώντας την άμεση επιστροφή τους στη βάση.
Η κυβέρνηση του Χαφτάρ στην ανατολική Λιβύη, επικαλείται παραβιάσεις σε διαδικασίες εισόδου και μετεξέλιξης των βουλευτών, διαμηνύοντας ότι «πρέπει να τηρούνται αυστηρά οι λιβυκοί νόμοι και η διεθνής νομιμότητα», παρά το γεγονός πως η εν λόγω αποστολή φέρει «ευρωπαϊκό καπέλο». Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προετοιμάζει έντονη αντίδραση, με την Αθήνα να συγχρονίζει τη γραμμή της με τις Βρυξέλλες.
Στο μεταξύ, στην Τρίπολη η ίδια αντιπροσωπεία συναντήθηκε με την αναγνωρισμένη κυβέρνηση για να διαπραγματευθεί την αποκλιμάκωση των μεταναστευτικών ροών προς την Κρήτη, μια πίεση που βιώνει εδώ και εβδομάδες το νησί.
Κρήτη: Από τον διπλωματικό πόλεμο στο ανθρωπιστικό αδιέξοδο
Οι καθημερινές αφίξεις, στις ακτές της νότιας Κρήτης, με περίπου 1.500 άτομα να φτάνουν μέσα σε τρεις μόνο ημέρες. Την Κυριακή καταγράφηκαν σχεδόν 959 αφίξεις, ο μεγαλύτερος αριθμός σε μια μόνο ημέρα μέχρι στιγμής. Πάνω από 1.200 μετανάστες έχουν κρατηθεί τις τελευταίες τρεις ημέρες σε Κρήτη και Γαύδο. Οι δομές υποδοχής έχουν σχεδόν καταρρεύσει, ενώ οι λιμενικοί δηλώνουν πως εργάζονται «ασφυκτικά» και χωρίς ανάσα.
Στο πλαίσιο των καθημερινών επιχειρήσεων, διασώθηκαν πάνω από 45 άτομα νότια της Γαύδου και περισσότερα από 840 επιπλέον από Λιβυκή περιοχή. Η κατάσταση χαρακτηρίστηκε ως «ώρα μηδέν» σε τοπικά μέσα, σχεδόν 2.000 άτομα αποβιβάστηκαν μέσα σε δύο 24ωρα, ενώ οι υποδομές βρίσκονται στα όριά τους.
Η σύγκρουση στη Λιβύη και η κλιμάκωση στην Κρήτη συνθέτουν δύο όψεις της ίδιας κρίσης: η μία με έντονο διπλωματικό χαρακτήρα, η άλλη με τραγικές ανθρωπιστικές διαστάσεις. Η Ευρωπαϊκή επιχείρηση στήριξης στη Λιβύη και η πίεση στις ελληνικές ακτές φαίνεται να μην επαρκούν. Χρειάζονται εντονότερες πολιτικές παρεμβάσεις, ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και σημαντικές ενισχύσεις στις υποδομές.
Η κρίση αυτή επιβάλλει ένα νέο σχεδιασμό που θα λάβει υπόψη τα συστήματα διάσωσης, τη διπλωματική πίεση και τη δικαιοσύνη στην κατανομή βαρών, διαφορετικά, το φαινόμενο της προσφυγικής πίεσης στη Μεσόγειο αναμένεται να συνεχιστεί ανεξέλεγκτο.
