Εκεί που ο Ιησούς μιλούσε ακόμη στα πλήθη, συνέβη κάτι που έμελλε να γίνει μάθημα για όλους.
Η μητέρα του και τα συγγενικά του πρόσωπα, εκείνοι που ο κόσμος θεωρούσε αδέρφια του, στέκονταν απέξω. Δεν προσπαθούσαν να διακόψουν με θόρυβο, απλά περίμεναν, γιατί ήθελαν να του πουν κάτι ιδιαιτέρως.
Κάποια στιγμή ένας άνθρωπος από το πλήθος τον πλησίασε για να τον ενημερώσει: «Δάσκαλε, η μητέρα σου και οι αδερφοί σου είναι έξω. Στέκονται εκεί και ψάχνουν τρόπο να σε δουν και να σου μιλήσουν».
Η απάντηση του Ιησού σίγουρα αιφνιδίασε τους ακροατές του. Δεν έσπευσε αμέσως να τους συναντήσει, ούτε ζήτησε να περάσουν μπροστά. Αντίθετα, κοίταξε τον αγγελιοφόρο και ρώτησε με νόημα: «Ποια είναι η μητέρα μου; Ποιοι είναι στ’ αλήθεια οι αδερφοί μου;»
Δεν ήταν άρνηση της βιολογικής του οικογένειας· ήταν μια αποκάλυψη για το τι πραγματικά ενώνει τους ανθρώπους μαζί του. Απλώνοντας το χέρι του και δείχνοντας τους μαθητές που κάθονταν γύρω του, έδωσε την εξήγηση: «Κοιτάξτε. Αυτή είναι η μητέρα μου. Αυτοί είναι οι αδερφοί μου». Και πρόσθεσε τον λόγο: «Γιατί όποιος ακούει και εφαρμόζει στη ζωή του το θέλημα του ουράνιου Πατέρα μου, αυτός ο άνθρωπος γίνεται αδελφός μου, αδελφή μου, ακόμα και μητέρα μου».
Με αυτά τα λόγια, ο Χριστός διευρύνει την έννοια της οικογένειας. Δεν ακυρώνει τον φυσικό δεσμό, αλλά δείχνει ότι ο ισχυρότερος δεσμός μαζί του δεν είναι το αίμα, αλλά η έμπρακτη υπακοή στο θέλημα του Θεού. Όποιος ζει έτσι, γίνεται πραγματικά δικός του.