Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Απέναντι ακτή
Πονάει η αγάπη, πονάει, και μαζί της, η καρδιά.
Κι όμως, θέλω να μείνεις πλάι μου, να μιλάμε ώρες για ασήμαντα.
Όταν μας χωρίζουν αποστάσεις, άνθρωποι και περίεργες καταστάσεις,
έρχονται οι σκέψεις οι δικές μου, να μου θυμίζουν εσένα.
Γιατί όταν κάποιος είναι μόνος, θυμάται τη μοναξιά του δίχως το ταίρι του,
τον άνθρωπο που μπορεί ν’ ανοίξει την ψυχή του,
να κλάψει, να γελάσει άνετα, δίχως φόβο μην κριθεί… μην παρεξηγηθεί.
Μπορεί να βρίσκεται αλλού με παρέα,
κι όμως η σκέψη και η καρδιά του ταξιδεύει στην άλλη άκρη της θάλασσας…
στην απέναντι ακτή που όλα τα βότσαλα,
λειασμένα από την αναμονή, ψιθυρίζουν το όνομά μας
και ριζώνουν τη μνήμη στης αγάπης την άμμο.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
