Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη
Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και δεν βλέπω μόνο ένα δέντρο που καίγεται. Βλέπω μια Ελλάδα που κάθε καλοκαίρι πληγώνεται ξανά. Από τη μία, η φωτιά καταπίνει ό,τι χρειάστηκαν δεκαετίες για να μεγαλώσει.
Από την άλλη, λίγα πρόβατα συνεχίζουν να βόσκουν, σαν να μην μπορούν να πιστέψουν ότι ο τόπος τους χάνεται μπροστά στα μάτια τους.
Κάθε φορά που φυσάει λίγο περισσότερο, καίγεται κι ένα κομμάτι της πατρίδας μας. Κι εμείς συνηθίσαμε να μετράμε στρέμματα, ενώ θα έπρεπε να μετράμε ζωές. Ζώα που δεν πρόλαβαν να φύγουν. Δέντρα που έδωσαν ανάσα. Άνθρωποι που παλεύουν με τις φλόγες μέχρι να λυγίσει το σώμα τους, αλλά όχι η ψυχή τους.
Κρατήστε το τελευταίο δέντρο. Ίσως μια μέρα να το δείχνετε στα παιδιά μέσα από μια γυάλινη προθήκη, λέγοντάς τους ότι κάποτε υπήρχαν δάση και καθαρός αέρας, πριν τα αντικαταστήσουν το τσιμέντο και η αδιαφορία.
Κρατήστε την εικόνα του τελευταίου ζώου που χάθηκε μαρτυρικά. Όχι για να προκαλεί λύπηση, αλλά για να θυμίζει το τίμημα της απληστίας και της αμέλειας.
Κρατήστε τη μαυρισμένη γη. Γιατί τα χρήματα δεν φυτρώνουν, δεν σκίζουν και δεν προσφέρουν οξυγόνο.
Και πάνω απ’ όλα, κρατήστε την εικόνα του εξαντλημένου πυροσβέστη. Γιατί μέσα στην κόλαση που δημιουργήσαμε, εκείνος εξακολουθεί να μας θυμίζει τι σημαίνει πραγματικά Άνθρωπος.
