Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Ένα ζευγάρι δερμάτινες μπότες
Ένα ζευγάρι δερμάτινες μπότες
πίσω από το κρεβάτι μας, κρυμμένες καλά
πίσω από τα χάδια και τα φιλιά,
που πια μπήκαν τιμωρία,
αφού έφυγες στα κρυφά.
Η μοναδική απόδειξη
πως κάποτε ζούσες εδώ.
Για χρόνια πολλά
άφηνες τις έγνοιες και τον καημό
στο παλιό ξύλινο κομό
και μετά,
μοιραζόσουν τον ιδρώτα και το σπασμό
στο παλιό διπλό κρεβάτι,
που έβραζε από τον πόθο και από το λυγμό.
Ένας κουβαλητής της ζωής
Ένας γενναιόδωρος ομιλητής
που γέμιζε το δωμάτιο
με εικόνες μιας ποθητής ζωής.
Μια θεωρία για την ελευθερία
Μια θεωρία για την ουσία
και μια, για την άναρχη εξουσία.
Σαν ναρκομανής φοιτητής
που αναζητά τη δόση του
έτσι ρουφούσα τις λέξεις της διάλεξής σου
τις βαθιές σκέψεις της σιωπής σου.
Μέχρι που ένα ζευγάρι φθαρμένες μπότες
σε κούρασαν και σε διώξαν μακριά,
κάποιοι σου έδειξαν άλλο δρόμο
με λουστρίν παπούτσια λαμπερά.
Απόμεινα μόνη μ΄ένα ζευγάρι φθαρμένες μπότες
που μου ψιθυρίζουν ερωτόλογα κάθε βραδιά
που γεμίζουν τη θύμηση εικόνες από έναν έρωτα φονιά.
Τελικά τις χάρισα στην τριανταφυλλιά
και εκείνη τις γέμισε μπουμπούκια,
για να ξορκίσει μι΄αδύναμη καρδιά
που προτίμησε δρόμους με πατήματα πολλά…
* Η Μαρία Σταυρίδου είναι Αρθρογράφος Λογοτέχνιδα
