Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Δραπέτες…
σε μια ξεχασμένη γωνιά αυτού του άμοιρου κόσμου.
Συλλέκτες στιγμών, σπάνιων στιγμών,
που κανείς δεν θα τολμήσει να συλήσει.
Μόνοι μας, εγώ και εσύ,
δυο στιγματισμένα θηλαστικά,
που κουρασμένα σεργιανάνε το πέλαγο που μια αφρίζει
και μια λάμπει σαν σπάνιο διαμάντι στην ακρογιαλιά.
Προστατευμένοι, σε μια ερημιά
που έντυσε τα χαλάσματα ερωτική φωλιά.
Τυλιγμένοι σφιχτά με μια ξεχασμένη προίκα
από κλεμμένα, μελένια και ντροπαλά φιλιά,
που κρατήθηκαν σφιχτά πάνω στις σκοροφαγωμένες κουρτίνες,
ανάμεσα σε γέλια, τραγούδια και μια αλησμόνητη χαρά.
Έχουμε συντροφιά, σπάνια χειροποίητα υφαντά,
πλημμυρισμένα χάδια και αγκαλιάσματα σφιχτά,
που στα νιάτα τους
απερίσκεπτα ξήλωσαν τα μαξιλάρια και το κουβερλί
που έφτιαξε μια μάνα με όνειρα πολλά.
Είναι αλήθεια, δεν μας νοιάζει η μοναξιά, ούτε η υγρασία,
που πολεμάει κάθε βράδυ να μας πάρει αγκαλιά.
Απολαμβάνουμε τη σιωπή
που μας συνόδεψε στην εξορία του Αδάμ.
Μεθάμε με το κρασί
που ζυμώνεται κάθε βράδυ στην καρδιά.
Γελάμε με τη ζωή
που νομίζει πως μας έδιωξε από τα σημαντικά.
Δραπέτες μιας άχρηστης ζωής και όχι της ψυχής
Προφυλαγμένοι καλά,
με την πίστη πως θα γεράσουμε μαζί,
θα γελάσουμε ακόμη πιο πολύ
και ας μας ξεχάσανε ακόμη και τα παιδιά…
Άκου… τα γλαροπούλια τραγουδάνε ξανά
‘Μοναχοί, εγώ και εσύ… στην εξορία του Αδάμ’
* Η Μαρία Σταυρίδου είναι Αρθρογράφος Λογοτέχνιδα