Η ηλιαχτίδα στην καταιγίδα

Του Μουρτζούκου Χρήστου

Η ηλιαχτίδα στην καταιγίδα

Είσαι η ηλιαχτίδα στις σκοτεινές μου στιγμές,
φωνή γλυκιά, που με κρατά μακριά απ’ τις σκιές.

Στου πόνου μου το πέλαγος, πανί και καραβάκι,
φωτίζεις τα σκοτάδια μου, σαν φλόγα σε καντηλάκι.

Είσαι η φλόγα της καρδιάς, που το σκοτάδι λιώνει,
και μ’ ένα σου βλέμμα την ψυχή, βαθιά την μαλακώνει.

Όταν σκοτεινιάζει η καρδιά και σβήνουν οι ελπίδες,
σε σένα βρίσκω δύναμη, ξανά να βρω πατρίδες.

Αν είμαι σύννεφο βαρύ, εσύ το φως που το ανταμώνει,
και η κάθε λέξη σου γλυκά, την καρδιά μου την λυτρώνει.