Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Κρυφή επιθυμία
Πώς θα ήθελα να ήμουν το φεγγάρι τη νύχτα να σου φώτιζα το δρόμο προς τη κάμαρη σου, και καθώς αργά απομακρυνόμουν θα χαμήλωνα το φόντο ώστε απαλά να κοιμόσουν και γλυκά να ονειρευόσουν. Μακάρι να μπορούσα να ήμουν το ξέφωτο στις γκρίζες συννεφιές σου… αυτός που θα σε έκανε να χαμογελάσεις ξανά, να σου έδιωχνα την στεναχώρια…
Και εκεί που θα άνοιγε ο ουρανός θα ξεπερνούσες κάθε εμπόδιο που θα μπορούσε να σε κρατούσε πίσω να μη συνεχίσεις λόγω των απειλητικών φόβων που σε κατέκλυζαν. Μακάρι να ήσουν τωρα πλάι μου να σου κρατούσα το χέρι όπως ένας πατέρας τη κόρη του φοβούμενος μη χαθείς… ένα είδος αγάπης βασισμένη στη στοργή… η σαν αυτή του ερωτευμένου αφοσιωμένος στο μοναδικό αισθημα και θησαυρό του.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
Ακολουθήστε μας και στο Google news