Γράφει ο Δρ. Μιλτιάδης Ντόβας
Του Έρωτα ο μύθος, μύχιες διαδρομές, χαμογέλου τα παλάτια
τα δεύτερα!
Σάρκας οι αλαβάστρινες μορφές, που γυρεύουν ταξίδι
στα πέρατα.
Στα πέρατα του ψεύτη Ωκεανού, που η Νιότη αγναντεύει
τους πόθους της!
Ιαχές του ήλιου, τ’ Άστρου κρύβουν την Αρχή.
Αφροδίτης ιερό στα Απέννινα!
Μαντήλι ο Έρωτας, μ’ άστρα κρατεί, μ’ αίμα ζωής τ’ Απέθαντου,
στο θυμωμένο δάσος.
Στο δάσος με τα άσπρα ξωτικά, κυπαρισσένιας γύμνωσης, με
τ’ άγγιγμα του τέλους.
Έρως θανάτου, σε μια πλάση από πουλιά. Έρως της βιάσης
δεύτερος κι Έρως ζωής και φλόγας!
Ύψωση μαγικής Ανατολής, όπου προβάλλει απέριττη,
όλο Ψυχή και Θάμβος!
Ίαμβοι απ’ τα πέρατα ηχούν, τ’ αηδόνια αξημέρωτα,
τραγούδι θείο αρχίσαν.
Πάλλευκη η μορφή του θυμικού και κόκκινη η λύτρωση,
στο σπήλαιο της Ανάγκης.
Στο σπήλαιο των Νεράιδων π’ όλο φως, χαμογελούν στα δόρατα
της ψεύτικης Ειρήνης.
Χαμόγελο όψη, ασυνέχειας η Αρχή. Ένα παιδί γκρίζας Αυγής,
στο κύμα και στ’ αγέρι.
Αγέρι μαγεμένο απ’ τη ζωή. Τον Έρωτα, τη λύτρωση,
θεών την ανταρσία.
Τιτάνας επανάσταση ποθεί! Θνητός αγύρτης γέλασε
με την αμφιβολία!
Σ’ ένα λιβάδι μ’ Αυγινού την ξαστεριά! Σήμαντρα δεύτερα
ηχούν με δύναμη π’ αλλάζει!
Αλλάζει κι όλο κλαίει και θρηνεί! Για τ’ άστρα, για τα πέρατα,
την γερασμένη λίμνη.
Τη λίμνη των Ερώτων-Ποιητών, που τ’ Αστρικού την ύψωση
γυρεύουν στο πηγάδι.
Πηγάδι μαγικής αναπνοής! Πηγάδι αναζήτησης και λεύτερων
εικόνων.
Χαμόγελο του ψεύτη του παπά και δάκρυ απ’ την πέτρινη
θλιμμένη γερακίνα.
Εκείνη που μαγεύτηκε κρυφά, με του Ναρκίσσου τα αίματα,
στα νούφαρα τα ξένα.
Άστρα τ’ Ονείρου και απέριττες μορφές! Ερωτική αναζήτηση,
στη θημωνιά που καίει!
Βήματα απ’ το Σύμπαν σιωπηλά! Φεγγάρια χαμογέλασαν
στη ματωμένη λίμνη!
