Γράφει η Αναστασία Γεωργακοπούλου
Ο Δάνης πάντα αναπολούσε την Αναστασία. Γνωρίστηκαν πριν τριάντα χρόνια. Εκείνος ήταν ήδη τριανταπέντε κι εκείνη μόλις είκοσι χρονών. Την ερωτεύτηκε από την πρώτη ματιά, αλλά δεν ήταν ελεύθερος. Ένα χρόνο πριν γνωρίσει την Αναστασία, είχε παντρευτεί με προξενιό.
Ο Δάνης ήταν γοητευτικός άντρας, όμως μετά από μια ερωτική απογοήτευση αποφάσισε να πάρει την πρώτη κοπέλα που του γνώρισαν οι δικοί του, δεν πίστευε πως θα ερωτευόταν πάλι. Όταν αντίκρισε την Αναστασία δε μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της! Ένα όμορφο κορίτσι που ήρθε στη γειτονιά να δουλέψει ως πωλήτρια σε κατάστημα ειδών λαϊκής τέχνης, απέναντι απ’ το μπαλκόνι του σπιτιού του!
Την έβλεπε κάθε μέρα και προσπαθούσε να κρύψει τα αισθήματα του για κείνη. Η κοπέλα όμως το είχε καταλάβει από τον τρόπο που της χαμογελούσε και τις γλυκιές ματιές που της έριχνε. Όμως ποτέ δε θα δημιουργούσε δεσμό μ΄έναν παντρεμένο. Εκείνος άρχισε να την πλησιάζει κάθε μέρα προσπαθώντας να κερδίσει έστω μια ματιά της! Της έστελνε μερικές φορές καφεδάκι, απ’ το παραδοσιακό καφενείο του φίλου του, στον μόνο που είχε εκμυστηρευτεί τις σκέψεις του για την κοπέλα.
Άλλες φορές άφηνε ένα αγριολούλουδο στο γραφειάκι της ή ένα ραβασάκι με λίγες λέξεις “Για σένα μικρή μου” ή “ένα βλέμμα σου μόνο” Το κορίτσι ένιωθε άβολα κι ένα πρωί αποφάσισε να του μιλήσει. “Δάνη σε παρακαλώ πολύ να σταματήσεις να μου τα στέλνεις”. “Είμαι όμως ερωτευμένος μαζί σου μικρή μου”. “Δεν είμαι η μικρή σου και μη ξεχνάς πως είσαι παντρεμένος”. “Δε το ξεχνάω αλλά θέλω να ξέρεις ότι παντρεύτηκα από προξενιό”. “Εγώ δε μπλέκω με παντρεμένους!
Αντίο Δάνη.” Ο Δάνης έμεινε να την κοιτάζει καθώς απομακρυνόταν, σοκαρισμένος και απογοητευμένος. Η Αναστασία όμως δεν του είπε πως κι εκείνη ήταν ερωτευμένη μαζί του. Δεν ήθελε να χαλάσει μια οικογένεια. Έφυγε απ’ το μαγαζί που δούλευε κι έπιασε δουλειά ως γραμματέας σε διαφημιστικό γραφείο. Άλλωστε είχε ένα πτυχίο Διοίκησης επιχειρήσεων και μιλούσε δύο ξένες γλώσσες. Εκεί γνώρισε τον Παύλο, έναν εξωτερικό συνεργάτη του γραφείου από τη διπλανή πόλη. Ξεκίνησαν σιγά σιγά να βγαίνουν και η αλήθεια είναι πως τον αγάπησε και ο Παύλος όμως ερωτεύτηκε βαθιά την Αναστασία.
Δύο χρόνια μετά ένωσαν τις ζωές τους με μια όμορφη τελετή γάμου! Απέκτησαν μια κόρη κι έναν γιο. Ο Παύλος δημιούργησε τη δική του εταιρεία, η Αναστασία ασχολήθηκε με το σπίτι, τα παιδιά τους, και είχε έντονη εθελοντική δράση σε ένα ίδρυμα για κακοποιημένα παιδιά. Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, ο Δάνης 65 χρόνων πια, είδε τυχαία την Αναστασία στο δρόμο …δεν την είχε ξεχάσει ποτέ. Εκείνη πλέον 50 χρονών όμως παραμένει πάντα όμορφη.
Αποφάσισε να την πλησιάσει και να της μιλήσει “Αναστασία με θυμάσαι;” Πως ήταν δυνατόν να τον ξεχάσει; Ο μεγάλος της έρωτας. Μάθαινε νέα του κάπου κάπου. Έγινε ποιητής. Έχει εκδώσει δύο βιβλία κι εκείνη τα αγόρασε και τα έχει τοποθετήσει στο κομοδίνο της. “Δάνη! Φυσικά σε θυμάμαι. Τι κάνεις;” “Έχεις χρόνο να κεράσω ένα καφέ;” τη ρώτησε “Ναι, έχω.” Καθίσανε σε μια μικρή καφετέρια δίπλα στη πλατεία. Ο Δάνης ήταν πολύ συγκινημένος με αυτή την απρόσμενη συνάντηση. “Λοιπόν μικρή μου θα μου πεις τα νέα σου;” “Παντρεύτηκα έναν υπέροχο άνθρωπο τον Παύλο και αποκτήσαμε δύο καταπληκτικά παιδιά. Η κόρη μας είκοσι πέντε χρονών κι ο γιος μας είκοσι. Εσύ πως είσαι;” “Τα παιδιά μας μεγάλωσαν.
Ο γιος μου αρραβωνιάστηκε και η κόρη μου ήδη παντρεμένη. Με τη γυναίκα μου δεν τα πηγαίναμε καλά και τελικά χωρίσαμε πριν πέντε χρόνια. Αργήσαμε πολύ να πάρουμε την απόφαση. Πάντα οι σκέψεις μου ταξίδευαν σε σένα, δε σε ξεπέρασα ποτέ”.
“Λυπάμαι που αργήσατε τόσο πολύ να χωρίσετε Δάνη μου. Σας πήρε πολύ καιρό η απόφαση … Χαμένα χρόνια…” “Τι εννοείς μικρή μου;’’ “Θες να μου πεις πως δεν το είχες καταλάβει τότε;” “Με ήθελες κι εσύ; Γιατί δεν είπες κάτι;” “Ναι Δάνη μου, ήμουν κι εγώ ερωτευμένη μαζί σου! Γι αυτό έφυγα από τη δουλειά. Δε μίλησα γιατί ήμουν διστακτική και φοβόμουν ” “Αχ βρε Αναστασία! Πόσο χαζός υπήρξα … Άξιζες το ρίσκο αλλά δεν τόλμησα τότε …Τώρα;” “Τώρα είναι πια αργά για μας Δάνη μου” “Ξέρεις, μικρή μου έχω γράψει δύο βιβλία με ποιήματα. Το δεύτερο είναι αφιερωμένο σε σένα …στη μικρή της καρδιάς μου, όπως έγραψα.” “Το γνωρίζω μάτια μου.
Έχω αγοράσει τα βιβλία σου και τα έχω πάντα στο κομοδίνο μου. Διάβασα την αφιέρωση και κατάλαβα. Σ΄ευχαριστώ πολύ μέσα απ’ τη καρδιά μου για τα υπέροχα ποιήματα που μου χάρισες! Χάρηκα ιδιαίτερα που βρεθήκαμε σήμερα. Αντίο μάτια μου γλυκά!” “Αναστασία αγαπημένη μου, πάντα θα μας δένει μια αόρατη κλωστή.
Σε αγαπάω και θα σε σκέφτομαι πάντα καρδιά μου! Αντίο μικρή μου.
*Μικρές σκέψεις μιας ρομαντικής ονειροπόλας.
