Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Παράφωνο τραγούδι
Παλεύω να κρύψω την αλήθεια
ανάμεσα στα ψέματα που γέννησε η ανάγκη
και τις υπεκφυγές, που κέντησε μια άμυαλη αράχνη.
Σιχάθηκα αυτήν την επαναλαμβανόμενη τελετή
εγώ να χαμογελάω και η ζωή να φτύνει
με πίκρα πρόκες και ό,τι εύκαιρο βρει.
Ένα παζάρι μεταχειρισμένων αναγκών
Ένας πάγκος φθαρμένων ψυχών
και εγώ ένας κουρασμένος πωλητής
που δε θέλει πια να διαλαλεί την άμοιρη πραμάτεια.
Με μια πικρή γεύση στο στόμα
κι μια ανικανοποίητη δίψα να ζήσω λίγο ακόμα,
δηλώνω πως θέλω να προλάβω
να δω το φεγγάρι να κατοικείται και το τέρας να πωλείται.
Τα τζιτζίκια στον πίσω κήπο μου τραγουδάνε πως ματαιοπονώ,
αλλά συνεχίζω να προσποιούμαι
πως τίποτα δεν ακούγεται στο μπαλκόνι το μπροστινό.
Ένας άκαρπος, ανούσιος πόλεμος
με μια αβάσταχτη καθημερινότητα
και μια αίσθηση πως στο τέλος της διαδρομής,
δυστυχώς θ΄ απογοητευτείς.
Αναγκάζω τη θλίψη να χαμογελάσει, με δανεικό ενέσιμο
και φωνάζω στη δράση να προσπεράσει, με κλεμμένο μοτοσακό.
Δηλώνω εθελοντής στην πρώτη γραμμή
γνωρίζοντας καλά πως ποτέ δε θα χρειαστεί
να παρίσταμαι στην τελετή ή να υπογράψω την προσφυγή.
Τελικά θα βγάλω τις παρωπίδες
και θα φωνάξω τα τζιτζίκια να τραγουδήσουμε μαζί,
για μια ελπίδα που χάθηκε για πάντα,
για μια πατρίδα που ξεπουλήθηκε στα ζάρια.
Ένα παράφωνο τραγούδι οργής
για ένα μοτίβο απύθμενης ντροπής…
Ντροπή μας !
