Γράφει η Μαρία Κιουπρουλή
Ένας πόλεμος γεμάτος αγωνία και φόβο. Κάποτε οι γονείς σταματούσαν τα παιδιά τους από το σχολείο για να τα ‘εκμεταλλευτούν’ ως εργατικά χέρια. Σήμερα οι γονείς πολεμάνε να βοηθήσουν και να στηρίξουν τα παιδιά τους πληρώνοντας αβρά τα ‘καλύτερα’ φροντιστήρια και σχολεία.
Μια συνεχής πάλη και ένας σιωπηλός ανταγωνισμός που φθείρει όχι μόνο την ψυχολογία της οικογένειας, μα τις σχέσεις των παιδιών με τους γονείς τους.
Μια απίστευτη πίεση που εκφράζεται με το αναμενόμενο πλέον ερώτημα:
‘Διάβασες; Τελείωσες τα μαθήματά σου;’
Η λογική φωνάζει πως είναι πολύ φυσικό κάποιες στιγμές οι πιτσιρικάδες να θέλουν να ξεφύγουν από την κουραστική καθημερινότητα του διαβάσματος και των σχολικών υποχρεώσεων, μα η μητέρα δυστυχώς επηρεασμένη από τον φόβο της αποτυχίας δεν την ακούει.
Κάθε ‘κακός’ βαθμός μαχαιριά.
Κάθε αδικαιολόγητη απουσία χαστούκι δυνατό και αναπάντεχο.
Υπάρχουν λύσεις, μα η αγωνία τυφλώνει.
Υπάρχουν εναλλακτικές -που πολλές φορές είναι και πιο ταιριαστές για το παιδί μας- μα η ανασφάλεια των γονιών φορά παρωπίδες.
Προσοχή: Το παιδί πρέπει να αισθάνεται άνετα στο οικογενειακό περιβάλλον, πρέπει να μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τους δικούς του φόβους και αγωνίες και το πιο σημαντικό να μπορεί να εκφράζει τα ‘θέλω’ του.
Η εφηβεία δεν είναι μια περίοδος πολέμου, είναι κατανόηση, στήριξη και επικοινωνία. Μόνο έτσι θα διασφαλίσουμε το μέλλον των παιδιών μας.
